MazharOsman

Bi' İzahat lütfen!

2012-01-31T14:08:00.004+02:00

O kadar yorgunum ki daimi Fil Yorgunluğu, yanında vız gelip tırıs gidiyor. Yorgunluktan gözlerim küçüldü. Kurbağa göz küçüldü küçüldü fındık oldu. Kendimi fındık gözlü sanıyorum yeminle! Fındık kadar oldu ya göremiyorum da. Görsem bi' sike yaramıyor. Her türlü ters köşeye yattığım için. Ha deve gibi ha hamsi gibi görmüşsün hiç bir önemi yok. Ama çok yorgunum olm öyle böyle değil. İnsan yorgunluktan ölebilir mi? At mıyız sanki? At olmasak sakın! At gibi koştur koştur dur. Yırt kıçını, at gibi. Nalların götünü dövsün sonra git yorgunluktan çatla,nefessiz kal! Yapılır mı lan at gibi asil hayvana. Abi At gibi yorgunum,kalıcam yığılcam yere çatlıcam ortadan.N'olur bi' yol yordam!Bi' İzahat lütfen!

İstavrit

2012-01-30T21:05:00.004+02:00

Mevcut oyunlar üzerinden oynayalım dediğim zaman dinlemedin beni Ayşe ama senin istediğin şekilde de bir cacığa benzemedi. Ali Bey,yine elmalarla armutları karıştırıyorsunuz. Ben sen yoktu ya hani aramızda.Ne çabuk unuttunuz.Doğru haklısın Ayşe.Yine kendi kendime yedim bu boku.Dolayısıyla bi' tarafıma giren şemsiyelerin hesabını eşe dosta sormamam gerek. Yine metroya binsek mi Ayşe? Belki operatör yine dalar Körfeze.İki istavrit görür neşelenirdik. Bu mevsimde de bol olur hani. Kim bilir bi' kaç tanesi atlayıverir güverteye,rakıya arkadaşlık eder? Olmaz mı? Ali Bey,metroda güvertenin ne işi var? Ya anlayın işte. Metroyu vapura bağlamışlar. Hem 1 saat içersinde aktarma yapınca para vermiyormuşuz. İyice pintileştiniz Ali Bey. Özür dilerim. Ama ana fikri anladınız sanırım.Metro,vapur,rakı,balık belki Ayvalık. Olmaz mı?Bence bal gibi de olur.Hem bu mevsimde bomboştur oralar. Sessiz,sakin,yalnız...Ali Bey siz hep yalnızsınız! Size de bir şeyler olmuş Ayşe.Hiç bu kadar kırıcı görmemiştim sizi.Yine elma armut meselesi Ali Bey.Ben sizim,siz ben.N'olur suçlamayın beni.Tamam tamam. dünyanın en bilgiç,ukala kadını olarak literatüre gireceksin, az kaldı.Teşekkürler.Ukala!

Geliyor musunuz? Nereye? Gidiyorum işte.Gidecek bir yer bulunur elbet.Nasıl olsa fark etmeyecek.Yalnızlık malum ömür boyu.Küstünüz mü yoksa bana? Gidiyorum ben! Abimin mezarı kavrulmuştur susuzluktan.Dünyada benim kadar vefasız kardeş yoktur sanırım. Ben gelmeyeyim Ali Bey. Siz de bırakıyorsunuz sanırım beni. Yok! sonra yine gelirim de malum,Olmayan kişilerin,mistik bir mekanda bulunması biraz garip kaçar. Sizi de yorar.Sizi yormak istemem. Ağız dolusu gülüyorum buna biliyorsun değil mi Ayşe? Şizofren demişti size bir arkadaşınız. N'oldu ona? Zamanını bekliyor sanırım. Şu an için asayiş berkemal. Hadi kal sağlıcakla Ayşe. Hoşçakal.

Gloom in vivo

2012-01-30T18:10:00.002+02:00

Hayatımın herhangi bir evresinde yolunda giden bir şey oldu mu mutlaka sekteye uğrayacaktır. Damarlarımda kan değil, kasvet dolaşıyor sanki.

Mütemadiyen aynı şeyler oluyor ve biz götümüzü parmaklıyoruz.

Bildiğiniz tüm küfürleri toplayın,onların tek bir ağızdan çıktığını düşünün işte o kadar sikindirik bi' durumdayım.

Big boyzun ağzına sıçim.

Sinonimler sarmış dört bir yanımı

2012-01-29T15:39:00.002+02:00

Bi' de insan sinirlenince kendini yiyeceğine 31 çekse daha zararsız olur bence. bi' nevi kavga sonrası sevişme gibi.

p.s. baştan söyleyeyim ayyy,mayyy,vıyyy,mıyyy gibi tepkiler hepinizin bildiği üzere sikimde değil.because we know you are playing yourselves.

Bi' sik olmaz oğlum senden!

2012-01-29T15:34:00.002+02:00

O kadar çaba bir sike yaramıyor...

Eskiden olduğum adam olmak istemiyorsam suçlu değil mağdur olmam gerekir. Sooo, iğneyi bi' kendinize batırın,sonra çuvaldızı isterseniz götüme sokabilirsiniz Ayşe!

I wish this would be your colour!

2011-11-26T15:57:00.007+02:00

Kırmızı bir rujla bir sustalı arasında hiç bir fark yoktur bazen. İkisi de deşer, parça parça eder er kişiyi.

Biri damarlarını kurutur, boşaltır tüm kanını, elin ayağın güçten kesilir, bayılırsın. Sonrası önemli değil zaten.

Diğeri ise daha insancıldır güya! Önce gözünü boyar, halbuki boyaması gereken yer dudaklarındır. -İroni Tanrısı kimdi? Pan'a yakın ama dramaya daha yatkın! Epic!-

Sonra kıp kırmızı bakarsın her şeye. Damarlarında kan değil tutku dolaşır. Kızıl nehirler dedikleri de aslında budur! Kim demiş insan vücudunun %60'ı sudur diye? Tutkudur aslında! Kıp kızıl tutku! İliğin kemiğin tüm organların aldığın nefes bile kızıldır artık! Ve sen hep içten içe kanarsın!

Ah be Ayşe! Keşke senin rengin olabilsem. Kızılım ben kaynıyor vücudum tutkuyla. Ama sen! Soğukkanlı kiralık katiller nasılsa öylesin! Çoğu ya Gri'dir ya da Siyah! Olmasan ya siyah! Olma siyah!

İhsan bir iyi insan, mazhar olan yerle yeksan!

2011-10-30T11:15:00.004+02:00

...Selam Ayşe! Nasılsın? Beni sorma. Keza çok majör bi değişiklik yok hayatımda. Geçmişe ait ne kadar temcit pilavı varsa şapır şupur yarabbi şükür diyerek hepsini tüketiyorum. En azından tüketmeye çalışıyorum. Ama bitmiyorlar Ayşe! Bitmiyorlar! Bakma sen tüketiyorum dediğime. Aslında onlar beni tüketiyor. Acımaları da yok hem. Pirinç taneleri ağzımdan, burnumdan, kulaklarımdan girip kuşatıyorlar bedenimi, ah Ayşe! Kalbime giriyorlar. Hepsi kuru, kupkuru! Kalbime girip tüm kanı emiyorlar. Hapsediyorlar içine. Kiracı gibi değil hem de. Sahipleniyorlar. Mıh çakıp parazit gibi emiyorlar. İliğim kemiğim kurudu. Gözümde fer, ciğerlerimde nefes kalmadı. Kalbim dedim ya, aslında ciğerim paralanıyor. Pirinç tanelerinin tamamı ciğerimde. Öyle dolu ki ciğerlerim öksüremiyorum. Öksürünce ağzımdan kıp kırmızı kuşlar dökülüyor. Sanki kozalarından çıkmışcasına yırtıp atıyorlar pirinç kabuklarını. Kızamıyorum da. Bilirsin ne kadar severim kuşları! Ne de güzeldirler! Hele bi' de kırmızıysalar. Kırmızı olsunlar Ayşe. N'olur kırmızı olsunlar! O zaman iyi hissediyorum kendimi. İşe yarıyormuş gibi. Kozalarını ihtiva eden ciğerlerim tükenmiyor da onlara can veriyor gibi hissediyorum. Benim parçammışlar sanki. Baba olamadım ama anne gibi hissettim az biraz Ayşe. Garip değil mi bu biraz? Neyse aslında bir soru değildi bu. Öyle işte sesli düşünüyorum. Neyse ne diyordum?! Kuşlar ve Kırmızılar! Ne de güzeller! Kim bilir benim tükenişim onların kurtuluşu olur. Kurtuluş değil de ne bileyim? Ön ayak olurum onlara. Üzerimdeki kir pas, ciğerlerimdeki kurşuni küf gider belki. Dedim ya bi' işe yararsa tükenişimi kabullenebilirim. Olur yani çok takmam kafaya. Er ya da geç olacaktı biraz erken oldu derim olur biter. Ah Ayşe! ne de güzeller kırmızılar içersinde. Kendilerini de biliyorlar hani . Köftehorlar ben burdayım der gibi salınıyorlar etrafta...

Yeni,yine,yeniden suskunsunuz Ayşe! Hep kendi kendime konuşuyorum. Deli miyim ben? En azından kafa sallayın, tepki verin bi' şekilde n'olur? Yanlışınız var deyiverin. Ama demessiniz biliyorum. Yanlışım yok! Bütün olmuş olanlar ve olacaklar üstüne hep bir öngörüm vardır. Genellikle haklı çıkarım da hani. Bunla övünmek; acıyorum kendime...

Oğlum iyi bir insan ol dediğinde annem. Peki demiştim, olur anne. Hep iyi olurum ki ben. Yeter ki sen iste. Oldum da! İyi insan ihsan oldum. Takıldım insanların peşine. Gölgelerinde gezindim hepsinin. Kaçtım köşelere, kuytularda dolandım. Ama sonra sıkıldım, sıkılmadım da istediklerim olmadı. Benim düşlediğim gibi olamadı. İyi insanların istedikleri olmazmış diye düşündüm. Bi' silkelen dedim mahlukat-ı beşer. Bi' kendine gel. Sonra hem iyi insan ihsan olup hem istediklerimi nasıl elde ederimi düşündüm. Gayette başarabilirdim bunu. Koskoca Ali Bey! İyi İnsan İhsan olmuş ben, nasıl olur da bu zamana kadar istediklerimi alamazdım hayattan. Devrik cümlelerimi düzeltmem gerekiyor dedim ve çıktım yola. Epeyi bi' yol gittim, ben gittim yol gitti. Yol gitti ben dere tepe düz de gittim gün geldi dağlara da tırmandım. Sonra elbette ki sıkıldım yine. Yürümekten sıkıldım. Sonra muhakeme aşaması vardı tabi ki. Dönüp arkama bakmam lazımdı. İyi insan İhsan, Ali Bey neler yapmıştı, istediklerini alabilmiş miydi? Döndüm!.. Döndüm ve gafletimi gördüm. İstediklerimin hepsi benimleydi, herkes, her şey! eskiden düşleyip sahip olamadığım her şey. Benim yanımda dizimin dibindelerdi. Dünyanın en mutlusu bendim...

Ta ki ellerine bakana kadar. Elleri dikenlerle kaplıydı, kan ağlıyorlardı, elleri evet Ayşe elleri kan ağlıyordu. Oluk oluk kanlar ayaklarımın dibinde ufak bir gölet oluşturmuştu. Ayaklarımı göremiyorumdum. İnsanların kanları ellerim değil ayaklarımdaydı. Daha neyin hesabını yapacaktım? Bir insan daha ne kadar kötü olabilir. Ne kadar can yakabilirdi? Yüzlerine bile bakamadım Ayşe. Bakamadım! Çıkardım ayakkabılarımı, önümde uzanan yola doğru fırlattım. Sırtımı döndüm ve yürüdüğüm onca yolu geri dönmeye karar verdim. Benim tekkem arkama bakmadan yürüdüğüm yoldu. Ve çilemi orda çekecektim; yalın ayak. Ve döndüm, her adımda bir pirinç tanesi attım ağzıma. Yolda durmadım, hep yürüdüm. Yürüdüm ve çilemi doldurdum. Doldurmaya çalıştım. Sonra başladığım yere geri döndüm. Bu sefer geri dönüp bakmadım. Bakmadım kanayan ellere, sesleri duymazlıktan geldim. Keza gelen sesler de benimdi, kanayan eller ayaklar da. Yani senin anlayacağın ben seçtim bu yolu! İşlediğim günahların kefaretini çektim, çekiyorum, çekeceğim de. Temcit pilavı da yenecek, çile hırkasını da giyeceğim. Göze aldım Ayşe! Göze aldım her şeyi! Yanıma gelen İyi insan İhsanların gözünün içine bakıyorum. Bana baksınlar, yüz çevirmesinler, aralarına dahil etsinler beni diye. Kimsenin beni gördüğü yok. Ben bakıyorum onlara, ben eriyorum, görsünler istiyorum kızıl kıpkızıl kuşlarımı, nasıl da güzel uçuyorlar, farkına varsınlar istiyorum, ben bitiyorum aşkla onlar için Ayşe! Onlar görmüyorlar bile beni. Gezgin bi' hayaletim silüetini arayan. Bi' tek sen varsın Ayşe. Sen varsın ve yoksun. Neden hem var hem yoksun Ayşe. Hep olsan ya!...

Özür dilerim Ayşe. Şikayet etmiyorum halimden. Bi' anlık boşluğuma geldi sadece. Bunlar benim günahlarım. Ceremesini de ben çekeceğim.

N'olurdu bi' kelam etsen be Ayşe!

mim

Şarap ağlıyorduk

2011-10-15T12:26:00.001+03:00

İçten içe çatırdıyorum. Öyle ki çatırdama seslerinden kuşları duymaz oldum. Sanırım onlar da rahatsız seslerden. Artık evlerinin rahatlığı yok kollarımda. Renkleri soluyor, giderek grileşiyorlar. Halbuki ben gençken ne güzeldi her şey. Kırmızı kırmızı parlardı her biri güneşin altında. Kaçışları da olurdu ama asıl beni görmeye gelirlerdi. Elleri de boş olmazdı hem. Derdimi, tasamı kusacağım tüm kutuları taşırlardı. Onlar boş getirirdi ben şarapla doldururdum. Şarabı çok sevdiğimden değil, buralar eskiden üzüm bağıymış ona istinaden ne zaman üzülsem, ağlasam şarap akar damarlarımdan. Tüm vücudumu dolaşır, gözlerimden boşalır. Kuşlar da kıyamaz bana, doldururlar kutuları ve giderler. Başka birinin derdine derman olmak için. Şarapla yıkar, şaraba boyarlar her şeyi. Şehir kan değil şarap ağlar. Evler, ağaçlar, insanlar ve hatta hayvanlar kırmızı değil bordoya boyanır. Şehir bordoya büründükçe kuşlar kan kırmızı olur. Ağlayan, zırlayan, acı çekenler kuşlara tapar; Kırmızı, kızıl, kan kızılı kuşlara. Çok tanrılı, tek temalı din! Acıyın, kanayın, siz kanadıkça başkaları susayacak . Ademoğluna susamayı biz öğrettik, her canlı eninde sonunda susayacak ve kanı tadacaktır. Orni. Kaide 35/14

Eskidendi bunların hepsi. Eskidendi tanrıların hükmü. Şimdi kendi kıçını kurtarmaya çalışıyor dünya. Kuşları tanımıyor, onları görmezden geliyor. Bunu anlayan kuşlar ise soluyor. Onlar soldukça ben kuruyorum. Onlar solarsa ben de kururum ki! Göbeğimiz beraber kesilmedi ama onlarsız uçamam. Köklerim o kadar derin ki nefes alamam. Gerçi artık gelmiyorlar. Yani nefes alamıyorum. Ulaşamıyorum güneşe. E böyle olunca kurumam normal değil mi? Uzaktan görebiliyorum. Hepsi kızıl kızıl ağlıyor. Yere düşen her gözyaşı çoraklaştırıyor toprağı. Toprak yoksa ben de yokum!

İnsanlar eskiden şaraplarla birbirine yardım ederken şimdi kendi kanlarında boğuluyorlar. Boğuldukça aynı yalan söyleniyor. Ama kimse yalanı dillendiremiyor. İnsanlar hatta hayvanlar bile yalan söylüyor artık. Ben bu mahallenin çomarıyım diyen köpeğe bile inanmayacaksın bu devirde. Çağ o kadar hızlıymış ki insanların birbirini görmezden gelmesi normalmiş. Bunu gören hayvanlar da bağımsızlıklarını ilan etmişler. Artık istedikleri kadar yalan söyleyebilirlermiş. İstedikleri neyse onu yapma özgürlükleri varmış. İster adam ister hayvan öldürür, hırsızlık yapar, hatta kinayeli laf bile sokabilir, yarım ağız gülebilirlermiş. Hepsi buymuş, artık özgürmüşler. İnsanların pek umursayacağını zannetmiyorum. Hem çok da umurumda değil…

Fabrika günlükleri vol ℮*п⅞+389765

2011-10-09T10:13:00.007+03:00

.…aslına bakarsanız Ayşe, tüm o sizin var olmadığınız zamanlarda ben de kendimi nadasa aldım. Ben de yokmuşum sanki, evet evet yokmuş gibi yaptım. Olmadım, söndüm, soluklaştım. Kovuk mu dersin kutu mu dersin artık ana rahmi mi bilmem, oraya döndüm! Madem Ayşe Hanım yok hayatımda ben de gideyim dedim. Gittim de! Ha iyi mi yaptım? O kısım biraz sürüncemede, tartışılır yani senin anlayacağın. Tartışmalıyız yani bence de? Tartışmamız gerektiğini yay gibi kalem gibi kaşınızın yukarı meyletmesinden anladım. Artık mazur görün, hayatımda ki tek kadın sizsiniz en nihayetinde. Her ne kadar aseksüel bir ilişkimiz olsa da, hormon bu, kolay dizginlenemiyor. Ne diyordum!!! Koskoca insanız değil mi en nihayetinde? Saç saça baş başa kavga edecek halimiz yok! Konuya dönelim-hiç uyarmıyorsunuz Ali Bey dallanıp budaklandınız unuttunuz yine beni diye- Siz yokken bi' farklı göründü dünya dediğim gibi. Hem ben soldum, hem dünya silikleşti. Çift taraflı oldu aslına bakarsanız, ben ondan adım bekledim, o benden. Baktım kimsenin adım atacağı yok, dedim ben geldiğim yere döneyim. Zaten o arada da dünya tamamen gözden kayboldu. Hani sis, pus da değil. Bildiğin boşluk vardı. Önce sorgulamadım. En nihayetinde nadasa almıştım kendimi, dünyayı sorgulayacak halim yoktu. Hem ben kimim ki? Nice feylesoflar denemeye çalıştı da beceremedi. Ama sonra boş durmaktan sıkıldım. Durmak çok sıkıcı Ayşe. Hele bir de günlerce hiç bir şey yapmadan durmak. Canım sıkılmasın diye ilacımın ismini tekrar ettim hep. 2887500e gelince ondan da sıkıldım. Zaten çok da anlamsızdı. Boşlukta insanın ilaca ihtiyacı yok ki. Sağa dön sola dön her şey aynı. Karanlık desen karanlık değil, isli puslu, aydınlık hiç değil. Çok sıkıldım, öyle böyle değil Ayşe! Sonra geriye döndüm doğduğum yıla, sene 19XX. Abim ölmeden 3 ay öncesine. Yeşil insanların arasında doğmuşum ben. Hepsi yemyeşilmiş, bildiğin yeşil yani. Köydeki herkes yeşilmiş. Zorlasan Yeni Türkü esprisi bile yaparsın da gerek yok. Hastanedekiler ise beyazmış, beyaz gelir geçer, yeşil kalır derler bizim orada. Yeşil sonra kahverengi olur, bağlanır toprağa. Dünyaya mıh çakmış gibi kilometrelerce derine iner yeşil insanların kökleri. Yeşilin kırmızıya dönmesi gerekir ki o topraktan kopabilesin. Kopup şehirleri eskitebilsin. Şehirler eskir sen küçülürsün, yaşın ilerler ruhun küçülür. Ters orantı bi' nevi! Misal; 16 yaşındaki abimin her iş çıkışı, oturduğumuz apartmanın önüne gelip pencereden anneme el sallayışını görebilmek için mahallenin genç kızları pencerelere çıkarmış, ablam anlatır. Sonra başlar salya sümük ağlamaya, annem der abinin ölümünden sonra 2 yıl o pencereye çıktı. 2 yıl boyunca oğlunu bekledi. Sen büyüdün, annem küçüldü, sen büyüdün, abin unutuldu. Bir gram ağlamadı, unutmadı da aynı zamanda. Hep biz ağladık, o hiç ağlamadı. Neyin diyeti diye belki sorgulamıştır; Tanrı ona seni verdi, abini aldı. Hep kaderciydik ki biz...

Ali Bey? Koptunuz yine uzaklaştınız konudan. Aa! pardon Ayşe! Tepki vermeniz gayet hoş keza kendimi deli zannetmeye başlamıştım. Tek başına konuşmak çok sıkıcı-ki boşluktayken ben bunu da yaptım, başka bi' zaman anlatırım. Ali Bey ben zaten yokum! Yani somut bir şey yok ortada, sadece sohbet ediyoruz. Yokum gibi, varım gibi de. Sakın ben gittikten sonraki tercihiniz beni hayatınızdaki konumlandıramayışınızla alakalı olmasın. "Konumlandıramayışınız" diyerek beni o kadar yordunuz ki sizin hayatımda olmamanız gibi bir durum mevz-u bahis olamaz. "Konumlandıramayışınız" dediniz bak aklıma ne geldi. Mayış vardı eskiden, maaş almazdık mayış alırdık. Güzeldi o zamanlar. Mayış aldığımız zamanlar. Mayış demişken, ben küçükken domatese Mayış dermişim. Rahmetli Cemil amcam anlatır. Annemin ördüğü pembe şort ve kazakla ortalık dolaşırken ve elbette mayış yerken suları ağzımdan göbeğime damlarmış. Mahallenin genç kızlarının biricik sevgilisiymişim. Yani abimden sonra. Tabi o zamanlar bunun pek bi' ekmeğini yiyemedik. Çok pardon kabalaştım mı ben biraz sanki? Biraz öyle oldu Ali Bey! Çok özür dilerim Ayşe! Özünde naif, nazik, edep erkan bilen bi adamımdır. N'olduysa artık boşluktan çıktıktan sonra bi' cürretkarlaştım. Tekrar özür dilerim. Olur öyle Ali Bey. Lütfen devam edin. Ne diyordum. Mayış işte domates hayatımda önemli bi' yer oluşturur. Bu kadar çok anlatacak bi' şey yok domatesle ilgili. Ama konumlandırma meselesine gelirsek, siz hep vardınız-bi kayboldunuz, onu saymıyorum- yani malum. Sizi ben yarattım, büyüttüm, besledim, allayıp, pulladım ve karşıma çıkardım. Size ben hayran oldum, size ben üzüldüm. Hep ben vardı sizle ilgili. Tanrı siz, insan bendim. Ki insanım hatırı sayılır bi' süredir. Adaklar sundum size, hediyeler aldım, kurbanlar verdim. Mumlar yaktım, ilahiler dizdim. Bütün bunları yapmışken, bana, ben aslında yokum demeniz biraz ironik oldu. Bırakın da olup olmadığınıza ben karar vereyim. Biraz sert bi' cevap oldu ama durum bundan ibaret. Hem siz neden bu soruyu sorup benim ilgimi dağıtıyorsunuz. Boşluk ve maceralarımdan bahsediyordum. Lütfen yapmayın kuzum böyle. Biliyosunuz gel-git akıllıyımdır ben biraz. Velhasıl-ı kelam boşlukta çocukluğumu ve abimi düşünürken ki çok olmaz, yani abim çok aklıma gelmez benim. Tanımadım ben onu, 3aylıkken hoşça kal demiş anneme. Belki de dememiş bilemem. Tanıyamadım yani, bi’ birkaç sene geçirseydik bari az çok bi’ fikrim olurdu. Bizimkiler ne anlatırsa o. Yok abin şöyleydi, abin böyleydi. Bi’ de ağlıyorlar anlattıklarında-annem hariç-, salya sümük, iğrenç bi’ şey anlatamam. Abin senin gibiydi, uzun boylu, yakışıklı, nazikti. Mahallenin ablalarına, teyzelerine yardım edermiş hep. Pazar torbalarını abim taşırmış. Ha bi’ de çok gülermiş. Hep gülermiş, somurtmazmış. Büyük abimle sürekli kavga edermiş hep, dövermiş abim bunu. İnatçıymış da çok. İnatçılığımı da benzetirler. Ben bildiğim ne varsa arkasında dururum dedikçe, onlar al bak aynı abisi derler. Sinirimi bozar. Kaşım gözüm de ona benzermiş, o daha kumralmış sadece. Belki biraz daha kısa ama daha yakışıklıymış. Belki ablam beni kızdırmak için böyle diyordur. Çok umursadığım söylenemez. Neyse boşluktayken abimi düşündüm, klişeler beni de boğdu, ya olsaydı, ya yaşasaydı diye? Daha iyi mi olurdu yoksa herhangi bir şey değişmez miydi hayatımda? Cevaplanmayacak türden sorular ama insan işte boşlukta olunca bi’ meşgale arıyor kendine.

Bir de gün meselesi var. Misal boşlukta sen yokken hep pazardı. Belki saatleri sayamıyordum, takip edemiyordum ama her gün pazardı. Pazar sıkıcılığı, karamsarlığı vardı hep. Hoş diyeceksin Ali Bey siz tercih ettiniz boşluğu diye ama ne bileyim işte. Ben sevmem Pazarları Ayşe. Pazarlar tüketir insanları, ruhları küçültür, şehirleri eskitir, yeşil insanlar kırmızıya döner. Yarının sıkıntısından günü yaşayamazsın. Sevmem ben pazarları Ayşe, hiç hem de.…

Ölmesin çocuklar, şeker de yiyebilsinler!

2011-08-07T12:35:00.009+03:00

Üşüyorum, ayaklarım üşüyor. Çıplak ayaklarım, yürüyemiyorum. Tutmuyor bacaklarım. Midem karnıma yapıştı sanki. Kar yağıyor; avuç avuç. Babam öyle derdi. Beyazlar dökülüyor saçlarıma. Saçlarım yok! Olsaydı ya baba! Babam da yok! Olsaydın ya baba! Yaşasaydın, şeker yeseydik ya baba beraber! Dişlerim çürümezdi ki sen olsan!

Çırılçıplağım. Sokakları gezer durur çalarım kapınızı, duymazsınız sesimi. İçerim yanıyor, kavruluyorum. Gözlerim alevler içinde. Saçlarım döküldü, bey amca. Duyulmuyor sesim. Başını eğme n’olur! Buradayım ki ben, görsen ya beni! Kendi kendine konuşma bey amca, benimle konuş! Hem Ninem, deli der kendi kendiyle konuşanlara. Çok komiktir ki ninem! Elini top gibi yapar, sağa sola sallar, göz kırpar, masallar anlatır bana! Ninem nerede ki? O da yok!..

İçim yanıyor ağabeyler, bir yudum su verseniz ya! Dudaklarım kupkuru. Üşüdüğüme, titrediğime bakmayın. İçim yanar, elim, avucum, tenim yanar, kavrulur. Saçlarım?!.

Yandı! Tutuştular önce, aslan gibi derdi ninem aslan yelesi gibi sapsarı oldum, yandı sonra kül oldu. Külü havaya savruldu, rüzgara karışmış, ta uzak diyarlara gitmiştir ki!

Annem çok severdi saçlarımı, kemik tarağıyla tarar dururdu akşamları mum ışığında, babam da bizi izlerdi. Gıkımı çıkarmazdım, sanki ses çıkarsam herkes kaybolacakmış gibi gelirdi. Elinde avucunda uyuyakalırdım annemin. Babam yatağıma yatırırdı. Ne ses çıkardım, ne kılımı kıpırdattım amcalar! Niye kayboldu herkes? Şimdi annem nasıl tarayacak saçlarımı? Üzülür ki annem! Üzülmesin ağabeyler, annem! Üzmeyin annemi! Anne? Annem de mi yok?

Küçüktüm ki ben, yedi yaşında bir kızdım, ne anlarım savaştan, barıştan? Silah, top, tüfek, bomba bilmem ki? Daha anlatmamıştı ninem o masalları! Babam savaş kötü bir şeydir dememişti. Annem doyamamıştı daha saçlarıma. Doyamam derdi ki hep. Doymasın annem saçlarıma, bana doymasın! Ben de doyamadım onlara, hem şekere de doyamadım. On değil çok yıl oldu ben öleli bey amcalar, büyümedim ki ben, büyüyemedim. Hem ölü çocuklar büyümez ki! Ölmesin çocuklar bey amcalar, şeker de yiyebilsinler!

Kızılay aracılığı ile 2868'e 5tl bağış yapın, ölmesin çocuklar!

ya da

Unicef aracılığı ile

AFRİKA yazıp 3005'e (Unicef) ya da yandaki linkten istediğiniz meblağda yardımda bulunabilirsiniz! http://t.co/3CyL2Gh

Firar

2011-06-20T15:16:00.005+03:00

Bazı şarkılara erişim engellensin. Sansürlensin.

Devlet bi birim kursun. İnsanı, mazhar insanı üzen her şarkı yasaklansın.

Kişisel sansür birimi kursun devlet. Üzülenleri tespit edip sonsuza dek üzülmemeye mahkum etsin.

Üzülmemek-üzülememek, en büyük ceza olsun. Ve böylece devlet etkeni de edilgeni de cezalandırır! Ve böylece devlet nötral Erosu oynar. Kimsenin tarafını tutmaz.

En azından kısasa kısastır bu ektiğini biçtiğin.

Peki ya verilen cezadan kaçmak istersek, ya firara kastedersek... ya o zaman?!!

İncesaz-Firar

Bonmod @ Rock'n Beer; Ppllon Stage

2011-04-13T10:14:00.003+03:00

İsimlerini "iyi ruh hali" ile anlamlandıran Bon Mod, yüksek enerjili müziklerini punk vokallerle pişirip, bir parça 80'ler etkili elektro tozuna, bir parça da disko sosuna batırıyor.

Bon Mod, ilk kayıtlarının yer aldığı Chocolate Cheesecake EP'sini 2009 yılının Ekim ayında Remoov etiketiyle yurtdışında -iTunes, eMusic, Mediamarkt gibi online mp3 dükkanlarında- satışa sundu. Prodüksiyonu Bon Mod tarafından yapılan EP, büyük bir kitlenin ilgisini çekti ve grup, içinde Babylon, Ghetto, Indigo, Roxy, the Hall gibi önemli mekanların ve Adidas Street Festival, YTÜ Bahar Şenlikleri gibi çeşitli festivallerin yer aldığı uzun soluklu bir konser serüvenine başladı. İkili, kendi konserlerinin yanı sıra; Mylo, New Young Pony Club, Data, Ladytron, Fancy, Robots in Disguise ve Little Dragon gibi tanınmış DJ ve sanatçılarla da aynı sahneyi paylaştı.

Bon Mod'un sahnedeki enerjik ve kışkırtıcı tavırları İstanbul müzik sahnesinde kulaktan kulağa yayılarak grubun ilk yılında elliye yakın konser ve DJ set almasını sağladı. Grup bununla da kalmayıp, Ekim 2010'da Paris'in önemli elektronik müzik sahnelerinden biri olan Batofar'da ve hemen ardından Amsterdam şehrinin uluslararası sanatçıları ağırladığı Paradiso'da sahne aldı. Nefes kesen performansları sayesinde ikili, bu iki şehirde çalışmalarını sürekli takip eden önemli bir dinleyici kitlesi edindi.

Grubun ilk videosu, Stanbul, Aziz Kaya ve Ceyhun Kıvrıkoğlu yönetmenliğinde çekildi. Klipte, İstanbul'un her gün deneyimlediğimiz halleri grubun tatlı-sert yorumu ve renkli performansıyla ortaya koyuluyor. MTV, Dream TV, Number One Tv gibi önemli müzik kanallarında Ekim 2010'da yayına giren klip kısa sürede ses getirdi; Dream TV müzik listesinde 4. sıraya kadar yükseldi.
Dinleyicilerin heyecanla beklediği grubun ilk albümü Idolize Yourself, Remoov ve Topkapı-Universal etiketiyle müzik marketlerde.

21.00'da bekliyoruz. Katılımcıların dans etmesi zorunludur. Yan çizenlerin iştirakı, cebren ve hile ile tarafımızdan sağlanacaktır.

Buyrun Stanbul'a!!!

Bazen ağıtlar da evrimleşir!

2010-11-22T11:25:00.001+02:00

Hayıflanmak...

2010-09-17T13:05:00.000+03:00

Bazı şeyleri çok geç keşfediyorum. Ve geçen tüm bu zaman zarfında yaptıklarım anlamsız geliyor, eksik, tamamlanmamış, yavan!

bazı şarkılar yapılmamalı!

Gece-Günebakan-Kelimeler...

2010-07-06T23:41:00.002+03:00

Akşam şerifleriniz hayrolsun Ayşe. Görüşmeyeli bana olan sinirlerinizi Kardeşler Kasabının çırağı Çolak Memet'e aldırdığınızı duydum. Lütfen doğru olduğunu söyleyiniz kuzum. Çok şakacısınız Ali Bey. Şakacı olduğunuz kadar kırıcı da olabiliyorsunuz. Sizinle yaşamaya başladığımdan beri hayatımda çok fazla değişiklik olmadı. Eskisine kıyasla daha fazla üzülüyorum orası ayrı konu. Özür dilerim Ayşe. On kez, yüz kez, sonsuz özürlerimi kabul edin lütfen. Yaptıklarımın kefaretini ödeyebilecek bir özür yok ama kabul edin beni. Olduğum gibi, bundan sonra olacağım gibi...
Ali Bey! Biz sizle beraber hiç sabahlamadık. Güneşi gören cümleler ya da uyumayıp gözlerini dinlendiren kelimelerimiz olmadı hiç. Bugün günebakanlara eş olsun sohbetimiz olur mu? Olur Ayşe, emir telakki ederim. Göz yaşlarıma aldırmayın lütfen! Gözüme toz kaçtı hepsi bu. Ne eksik ne fazla. Kim demiş, gidilmeyen yollar, atılmayan adımlar için insanlar üzülürmüş. Turgut bile ağlamadı ben mi ağlıcam? Hem Eskişehir-Ankara yol ayrımı Turgut'u hep yormuştur değil mi?

Günah çıkardım, geviş getirdim!

2010-07-04T16:59:00.001+03:00

I.

Son bi kaç yılın arşivini aradım taradım, kuytu köşelerde avuç avuç toz yuttum ama sizin haricinizde yükte hafif pahada ağır, elle tutulur gözle görülür kimseyle karşılaşamadım Ayşe. Sizce nedir sebebi? Muhtemelen bencilliğiniz Ali Bey. Varsa yoksa siz varsınız bu hayatta. Çevrenizdekilere nefes alma şansı bile tanımıyorsunuz. Bu kadar acımasız olmayın lütfen. Hem siz, siz Ayşe, siz neden soluk alabiliyorsunuz yanımda? Sizin ayrıcalığınız, farkınız nedir? Aslına bakarsanız siz kendinizi ön plana çıkarmak için bana laf çarpıyorsunuz. Asıl bencil sizsiniz. Tüm histerikliğinizle ilgi çekmek tek arzunuz.
Tüm bunlar ağzımdan dökülürken hepsinin aslında deli zırvasından öteye gidemeyeceğini biliyordum ama başka çarem yok. Gelincik tarafından beli kırılırken çaresizlikle dişlerini gelinciğin kalın postuna geçirmeye çalışan engerek gibiyim. Ne kadar zarar görsem de, kanım, kemiklerim sağa sola saçılsa, gelinciğin ağzının kenarından akan kanlarımı görsem de ısırıyorum. Benle beraber sen de geleceksin. Birlikte göçeceğiz!..

II.
Özür dilerim Ayşe. Kusuruma bakma lütfen. Hayat çok zor! Anlıyorsun beni değil mi? Anlamalısın, senden başka kimsecikler yok! Ve yine bilirsin ki yalnızlıktan nefret ederim! Kabul edilmedi Ali Bey. Bu sefer affetmeyeceğim sizi. Neden? Aslında kötü bi’ insan olmadığımı sen de biliyorsun. Tüm yabaniliğim yalnızlığımdan. Birincisi ben varım Ali Bey. Yalnız olduğunuzu söyleyerek bana hakaret ediyorsunuz. İkincisi zor durumda kalınca ne kadar çirkefleştiğinize ilk kez şahit olmuyorum. Ve bu kez affetmiyorum. İkinci kez neden diye sormayacağım Ayşe. Biliyorum ki haklısınız. Ve yine biliyorum ki yine böyle bir öfke nöbetinde gitmişti, bitmişti her şey. Neyse! Ben turnalarıma döneyim. Fena sayılmaz değil mi Ayşe? Yani 7 göbekten paşa dedem Japon değildi ama origami en nihayetinde atom fiziği de değil. Odanın tamamını bunlarla kaplasam? Tavandan süzülse, ipe dizili, boncuk misali. Rüzgâr estikçe uçuverseler, salınsalar sağlı sollu? Güzel olmaz mı? olur bence! Sizin için de bi’ turna yapsam affeder misiniz beni?
Cevap bile vermedi. Ama monalisa gülüşü çok da belirgin olmasa bile süzülüyordu suratından. Yine kandırmıştım onu. Kötü bi’ şey bu yaptığım. Ama yapmam gerektiğini biliyorum. Yalnız yapamam, elimden gelmez. Hiç yapamadım ki şimdi yapayım. Olmaz, olduramam!

AA presents 2!

2010-05-01T14:26:00.008+03:00

Hayatında olmasını istediğin kişinin kocaman dünyasında sana ait zerrelere göz gezdirirken, aslında o zerrelerin sen olmadığını anlamak. Bunu anlarken günlük hayatta karşılaştığın hemen hemen herkeste ona ait kırıntıları bulup, gün sonunda boya yapılması gereken duvarında toparlayıp bir kolaja bakakalmak... İşte Ayşe bu gerçekten üzücü. Üzücü olan sizin yaşadıklarınızı gözünüzde büyütmeniz olmasın Ali Bey. Olabilir Ayşe, her şey mümkün! Mümkün olmayanları konuşmak istemiyorum, yeterince üzülüyorum zaten. Yine yeni yeniden kaçıyorsunuz Ali Bey. Paşa gönlünüz bilir! Yolun sonunda sizden arta kalanları toplamak çok zor olacak. Best regards...

2,5 yıl bilmem kaç ay bilmem kaç gün, dakika, saniye...

2010-03-07T12:11:00.010+02:00

Kapat-aç, bekle 1 2 3, Kapat-aç, bekle 1 2 3, Kapat-aç…

Gözlerim yanıyor. Ne uykusuzum, ne de yorgun-ruhum? Sadece gözlerim yanıyor. Kapat-aç, bekle 1 2 3. Alev alev, yanıyorlar. Kapat-aç, bekle 1 2 3. İnsanlar Ecevit’e benzetiyorlar sanırım. Acıyarak bakıyorlar. Bi’ kısmı seviyor, kimi nefret ediyor? Hatırı sayılır bi’ kısım ise nötr! Gerçi hepsi unutmuştur Kara Oğlan’ı. Ben hariç. Çocukluğum baba omzunda Sultanahmet Meydanı Mitingleriyle geçti. Beşikten Sosyal Demokrat olan bir insanın pragmatik sevdalar uğruna taban tabana değişebileceğini sanması, ne kadar acınası bi’ yanılgıdır?

Gözlerim yanıyor. Metro kalabalık, koşuşturan insanların mermer üzerinde bıraktıkları ayakkabı izleri sinir bozucu. Gözlerim yanıyor, kapat-aç, bekle 1 2 3. Tak tuk tak tuk, giymeseniz olmazdı değil mi şunları? Topuklu giyince boyunuz uzamıyor ya da daha güzel gözükmüyorsunuz gözüme. Tüm bu çırpınışlar, hepsi çaresizlikten. Kimse memnun değil kendinden? Başkalaşım zaruri. Apartman kapısı aralandığında başlıyor. Merhaba! Artık ne ben benim, ne de siz eski sizsiniz. Ben hep Ali olmak istedim. İzin verirseniz uzun bir süre Ali olmak istiyorum. Yine izniniz olursa size de Ayşe diye hitap etmek istiyorum. Mümkün müdür? Siz Ayşe, topuklularınız ve tek parça mürekkep siyahı elbisenizle artık bambaşka bir insansınız. İnsanlar sizden çekiniyor, yanınıza yaklaşamıyor bazen. Hâlbuki evde ne kadar da şirin ve bir o kadar uyumlusunuz. Tuvalete gidip kaka yaptığınız bile oluyor değil mi bazen? Ara sıra ama! Öyle çok fazla kaka yapan kadınlar hoş görülmez toplum tarafından. Siz aldırmayın onlara Ayşe. Çoğu zaman saçmalar onlar. Yani aldırmamak lazım, en azından kulak asmayı bazı bazı tedavülden kaldırın. Sizin iyiliğiniz için . Ben üzerime düşen vatandaşlık görevimi yapıyorum, gerisi size kalmış. Bu arada topuklular olmasa bile mürekkep siyahı tek parça elbise tüm hatlarınızı ortaya çıkarmış. Ne kadar güzel olmuşsunuz, tebrik eder başarılarınızın devamını dilerim. Yalnız topuklulara dikkat lütfen! Varis yapar maazallah!

Gözlerim yanıyor. Ben kırptıkça insanlar içine içine bakıyor. Hayır bakmaları çok önemli değil benim için. Ama acımaları yok mu? Midem bulanıyor, pencereyi açıp kusabilir miyim izninizle? Teşekkürler, bugün güzel olduğunuz kadar çok anlayışlı ve naziksiniz de Ayşe. Oğlum olsa sizi alırdım yeminlen.

Gözlerim yanıyor. Kapıyorum-açıyorum, bekliyorum sonra 1 2 3. Kulaklıklarımı yeni değiştirdim ya istediğim kadar açabilir mp3çaların sesini. İyi de Ali Bey, siz rahatsız olursunuz ki yüksek sesli müzik dinlemekten. Biraz gereksiz bi’ iş yapmışsınız sanırım. Hayır, paranıza yazık olmuş. Ayşe Hanım lütfen! Haddinizi aşıyorsun, hatırlatmak isterim ki beni neyin rahatsız edip etmeyeceğini size soracak değilim. Güzel olmanız, limitleri aşabileceğiniz anlamına gelmez. Ayrıca belirtmek isterim ki o elbisenin altına siyah babetler çok daha hoş olabilirdi. Yazık olmuş. Konuyu saptırıyorsunuz Ali Bey. Herşeyi bilmeniz gerekmez Ayşe. Biraz görmezden gelseniz olmaz mı?

Yanıyorlar, için için. Metro denizin üstünde gitmekten sıkıldı sanırım, dalışa geçti. Pencereleri kapatmak lazım, yüzemem ben. Hem İzmir körfezi pistir. Doğru dürüst göremez insan derinleri. Biraz gereksiz bi’ iş yapmıyor musunuz? Ali Bey lütfen, müdahale etmeyin. Bu kadar da tutarsız davranmaz ki insan? Az önce bana akıl vermeyin diyordunuz şimdi metrocubaşının işine karışıyorsunuz. Yakışmıyor! Siz de haklısınız Ayşe. Başıma ne geliyorsa bundan geliyor zaten.

Siz de Selim’le Turgut’u özlemiyor musunuz? Ben çok özlüyorum. Sırf onları özlediğimden her biri için günde 8 kez metroya biniyorum. Bornova-Üçyol arası kabaca 20 dakika dersek toplam 320 dakikamı metroda geçiriyorum. Her 3 saniyede gözlerimi kırptığımı düşünürsek sırf Selim ve Turgut için 106 kez göz kırpıyorum. 2 artık saniye de cabası. Yani kabaca 107 kez. İnanın başkası için olsa kılımı kıpırdatmam. Sırf onların o güzel hatırına. O güzel siyah elbiseleriniz altına siyah babetlerinizi giyseniz bile sizin için yapmazdım bunu. Ama Selim ve Turgut farklı. En son Eskişehir’de görmüştüm. Beraber Ankara’ya gidiyorduk. Eskişehir’de sıkıldı atladı Posta Trenine. Giderayak biraz kızdı bana “Selim seni görse burun kıvırırdı tüm bu yaptıklarına” dedi ve gitti. Kılımı kıpırdatamadım Ayşe. Siz olsaydınız ne yapardınız? Ben siz değilim Ali Bey. Olsaydınız diyorum zaten Ayşe. Siz olsaydınız gitmez miydin? Peki tamam hemen kızmayın. Giderdim Ali Bey! Giderdim. Giderdiniz biliyorum Ayşe. Giderdiniz. Siz olsaydınız giderdiniz. AŞTİ de inerdiniz. Yarım saat gelmesini beklerdiniz. Hep geç kalırdı. Siz homurdanırdınız her zaman ki gibi. Hâlbuki erken gelen sizdiniz hep. Ama homurdanırdınız. Hep homurdanırsınız ki!

O gelirdi siz susardınız! Gelişini izlerdiniz, az biraz huzur dolardı içiniz. Tek parça mürekkep siyahı içersinde çok güzel gözükürdü gözünüze. Sırf size değil tüm AŞTİ hayran dolu bakışlar atardı. Kızardınız, kızmalıydınız da? Kıskançlık değildi sizin ki? Farklı adlandırılması gerekirdi.

Sizin aksinize o babet giymeyi severdi. Olsun siz de seversiniz zamanla. Hele bir deneyin belki sizin de hoşunuza gider.

Yavaşça ayağa kalkardınız, gözlerinizi ovuşturarak üçe kadar sayardınız ve tekrar ovuştururdunuz. Uykudan yeni uyanmış gibi kırpardınız gözlerinizi. Elinizden düşmeyen “Tutunamayanlar”ı çantanıza koyardınız. Çok sıcak olmayan ama sizi mutlu edecek kadar sıcak bir karşılama beklerdiniz. “Merhaba, çok bekledin mi, yolculuk nasıldı?” 5 kelime için birçok şeyden vazgeçebilirdiniz. Sizde o ışığı görüyorum. Yapabilecek dirayettesiniz. Giderdiniz Ankara’ya, “Bazı şeyler için geç değil dimi?” derdiniz.” Sigara içme ama” ya da “İç ama fazla içme”. Her zaman uyumlu bir insan olmuşsunuzdur değil mi? En azından uyumlu olmayı denediniz bir süre. Giderdiniz Ayşe, Ankara’ya siz olsanız giderdiniz. Her şey bittiğinde kulaklığınızı çıkartıp çantanıza koyardınız. Kulaklığı çıkartmadan önce mp3çaları kapatmayı unutmayın ama. İnsanların ne dinlediğinizi duyup rahatsız olmasını istemezsiniz değil mi? Rahatsız olmazlardı ki Ali Bey. Aksine hoşlarına bile giderdi anlasalar. Ne yani sadece siz mi anlıyorsunuz müzikten. Hayır, canım onu kastetmedim. Yani şarkı sözlerini anlasalar eminim severlerdi. Ne dinliyorsunuz ki insanlar bu kadar sevsin Ayşe? Ankara’ya giderdim Ali Bey, Ankara’ya giderdim. Selim’le Turgut çatlayıp-patlasınlar. Ankara’ya giderdim. “Only love can bring the rain, that makes you yearn to the sky. only love can bring the rain, that falls like tears from on high” Ali Bey. Nedir bu Ayşe Hanım? Bu arada kulaklıkları keşke almasaydım. Ara sıra sizi dinlememezlik yapıyorsam lütfen affedin beni Ayşe. Yapıyorum öyle densizlikler. Çocukla çocuk olmayın siz. Ayrıca siz eski kafalısınızdır biraz, Pearl Jam daha bi’ güzel yorumlamamış mı sanki? Kurtulun bu önyargılarınızdan Ali Bey! Eddie Vadder diye diye nicesine vuruldum ki ben!

reign over me!

2010-03-06T23:26:00.004+02:00

Make all the things simple!

on the dry and dusty road
the nights we spend apart alone
i need to get back home to cool cool rain
i can't sleep and i lay and i think
the night is hot and black as ink
oh god, i need a drink of cool cool rain

only love
can bring the rain
that falls like tears from on high

Bazı şeyleri geç keşfediyorum, canım sıkılıyor!

A simple life?

Is that what you want?

Kutu:Parmak uçlarında uzanıyorum gökyüzüne ve hala üzerimde tozlar var!

2010-02-20T10:55:00.008+02:00

1/2...

26 yaşım haziran itibariyle tasdiklendi. 30ların griliğine 3 kala kendimi oradan oraya savurmuyorum. Seviyorum griyi, o kadar bulanık ki her an herşey olmaya müsait. Çok kez dillendirmişimdir, canına yandığımın dünyasında beni ziyadesiyle tatmin eden 1 tane olay hatırlamıyorum. Aksine tam tersi son derece mutsuz edenini de bilmem hiç. Siyah ve beyaz hiç varolmadı hayatımda, hep gri, pus, iskandinav huzursuzluğu. Selim, Selim diye çoğu zaman trenlere bakıp iç geçiriyorum, Turgutla korelasyon çalışmaları da var tabi. Ki durum çok vahim. Kendinize trenlerle çok haşır neşir olur halde dışardan baksanız, 13 yaş öküz tandanslı esprileri patlatıverirsiniz belkide. Bulut geçti gözyaşları kaldı çimende, kimse bilmez...

Dün kimseye dillendiremediğim zaafiyetim tekrar alevlendi. Sebebini bildiğiniz ama bir türlü çözüm üretemediğiniz kör noktalar vardır ya. Benimkisi de o hesap. Kıçı tavanlarda gezen benim gibi bi' insanın özgüvenini yerle yeksan edecek cinsten. "Rasyonel düşün! Stabil ol, sağlam kararlar ver! " Kendime salık verdiğim tavsiyeler bunlar. Yerine getirebiliyor muyum? Elbette hayır!

Çevremdeki insanlara olan yararımın, zararımdan az olduğuna karar verdim. Bunu minimize etmek için elimden geleni yapmama rağmen, 17 yaşındaki emo slalomları çok irite ediyor. Tarz olmasa bile ruhum öyle sanırım. 30'a 3 kaldı, sen hala!..

Kendimi kandırmak için o kadar zorluyorum ki anlatamam. Ama olmuyor! Ne kadar nefret etsemde özledim seni... Harddiskim çöktü, artık avunabileceğim fotoğrafların da yok! Sesini bile hatırlayamıyorum. Aklımda kalan sadece ilk buluşmada kanepenin altındaki böceklerin ne kadar ilginç olabileceği, yeni pumalarını ne kadar sevdiğin, bir fener-ki umarım bana dair çok kötü şeyler hatırlatmıyordur ya da eskiciye falan vermemişsindir, 10ytl, Karşıyaka-Bornova minibüsü ve... Sanırım hatırlıyorum! Ömrümün en mutlu anını hatırlıyorum! Hepi topu 3-4 güne sıkıştırılmış bir zaman dilimiydi ama hatırlıyorum.

Annem der ya hep "sen biraz ihmalkarsın oğlum" diye. Öyleyim, kıçımı kaldırıp atlıcaktım Turgut'un yanına. 6 saat boyunca seni ve Selim'i konuşacaktık. Sonra onun canı sıkılacaktı. Eskişehirde inip başka bir trene atlıcaktı. Belki İstanbul'a dönerken yolda karşılaşırım. İyi çocuktur bizim Turgut, kalıbının adamıdır. Yazık etti kendine, evlenmicekti ya neyse.

İzmir/Fabrikanın klimalı odasında burnumu çekerken parmaklarım daktilodan bozma klavyenin üzerinde zorla tören geçitine katılmış lise öğrencisi gibi geziniyor. Sen 1.78, bense parmak uçlarımda 1.90dım biliyorum, ara sıra kaçamak yapıp sigara içtiğini de biliyorum-"Ben bugün kötü bi'şey yaptım. 2 tane sigara içtim" deyişini o kadar özledim ki. Ne kadar yalan söylesem de hala bana gönderdiğin şarkıları dinliyorum. Beğenmedim vıy vıy mıy mıy deyip dinliyorum. Herşeye rağmen iyi ki ve neden yoksun?

If'tirin gidin lağn!

2010-02-11T12:53:00.002+02:00

İstanbullu kadirşinas arkadaşlarım buyrun, biz iç çekip-torrentleriz merak etmeyin. (Takip ve türevleri)

IFFFFF!!!

Efterklang-Magic Chairs

2010-01-16T16:17:00.002+02:00

Arada güzel şeyler de olmuyor değil!

Fabrika Günlükleri-3

2010-01-16T11:03:00.002+02:00

16.01.2010/Cumartesi

"Don't leave me, I'm bleeding all over this linoleum floor. I'm still in disbelief. I'm drowning between the clear and blackening. From morning until night i'm losing sight of all the beautiful things. There's nothing here for me without you right here beside me. Why did you go, did you leave me here, leave me here to rot inside this empty place? I know that you are going far way. From morning until night I'm losing sight of all the beautiful things. A man sits naked in the middle of a room of a one bedroom apartment in new york city and no one knows he's there and no ones left to care wether or not the next drop comes out. And the blood would be warm and the blood would hug him just like she used to before she left him in this fucking mess where only one sentence repeats itself. And this is it, it says I will never love again. And on the fifth day he placed everything he owned in the centre of the room and he watched it burn as he recited all the beautiful words that had ever come out her mouth. And these are the same words that mock him now and tell him that she is not coming back that he is nothing not worth a fuck and only one sentence repeats itself. I will never love again. And for the first time in 25 years he cried rivers of black shitty oil that careered down his chest as the dam to his past broke, exploding, and its sinking all of his future now. And that was then and this is now as the animals reach their fever pitch and the windows implode in silence out of respect for the dying out of respect for the dead. I will never love again. And before he can say stop he's running down the street to the beat of his feet and past all the faces. Past all the places he's ever known, an past all the traces he's left of himself and into the sky and into the air past all the stars as he's calling out why. Over the ocean in search of the only love that will ever have. And I will never love again..."

...Şarkılara fazla anlam yüklüyor olabilirim, ya da bu beni ayakta tutuyor. Dönüp dolaşıp hayata dair sorgularım hep aynı kapıya çıkıyor.;

"Maksimize edilebilir mi mutluluk? En fazla ne kadar üzebilir ki hayat insanı?"

Kıyısından köşesinden teğet geçerek, ufak tefek de olsa bir fikrim var bu soruların karşılıkları ile alakalı. İlki için olmasa bile ikinci soru için 3 ay önce, çembere teğet geçmekten ziyade bodoslama ortasına daldım. Hayatta en değer verdiğim varlığın titreyen dudaklarının arasından süzülen kelimelerin sizde yarattığı etki ile içersinde bulunduğunuz halet-i ruhiye üst üste gelince, çokta mantıklı düşünemiyor insan. İçinde ne varsa, bilinçaltı neleri gizlediyse o zamana kadar birden patlatıveriyor. Gözleri oluk oluk kanıyor, ağlamadan ziyade tükeniyor insan. Ne kadar büyük, güçlü, kudretli olursanız olun, sağlam duramıyorsunuz ya da ben yeterince yetkin değilim. Ne kendiniz, ne de dünya için! Ömrümün en zor 1 saati idi. 1/227916, bakınca çok küçük, anlamsız! Desimaline koyayım diyorsun. Asıl çocuğu o desimal sana koyuyor!

İlk soru için ise herhangi bir yorum anlamsız kaçıyor, keza dediğim gibi mutluluktan ağladığım olmadı hiç. Ya ben fazlasıyla ruhsuzum ya da dünya yeterince tatmin edemiyor beni. Çok takmıyorum kafama, ama bazen hayıflanmıyor da değilim. İşte bu yüzdendir ki arada ulan keşke çiftçi olsaymışım demiyor değilim. Çay ek biç, 7 de yat, sabah ezanıyla kalk; üzüntüler ve sevinçler de bu çapta olurdu en azından-minimal. Ki bu nokta da aslında kendimle çeliştiğimin açık seçik göstergesidir. Çok da fifi!

Clann Zu-One Bedroom Apartment
Alihan Samedov-Son Nefes
Maybeshewill-He films the clouds

Hepsi tek beden, S,M,L,XL. Birini giyen diğerine de hallenir!

trying not to forget! which means...

Durmadan yürümek istiyorum ama bakmalıyım sürekli geriye. Ben giderken neler oldu bilmeliyim. Kulağım çınlarken aynı zamanda hakkımda konuşulanlarda fısıldanmalı. Hayatıma girmiş insanların bir ayağı çembere dahil iken diğeri dışarda olmalı. Bireyselliğin dibine vurup soyutlayamıyorum kendimi çevremden, sevdiklerim ve hatta sevmediğim insanlardan. Kaos'u o kadar seviyorum ki...

İki zıt unsuru en son ne zaman arzuladınız. İşte hayatım bunun üzerine şekillendirildi. Bizzat şahsım tarafından, bu yüzdendir aciziyetim!

Fabrika Günlükleri

2009-12-26T12:22:00.003+02:00

19.12.2009/Cumartesi

First day of diaries,

Fabrika=Koşturma(bıkkınlık)=Maddi çaresizlik{Boğulmak}
Annemi aradım. Hep iyiyim diyor, inanmamı bekliyor. İnanmak istiyorum ama sürekli 2-0 geriden gittiğim hayat bunu imkansız kılıyor. Gitmek-kalmak, sorular(cevaplanamayan). Yaş 26, günlük tutmaya başladım...

26.12.2009/Cumartesi

Günlükten ziyade haftalık,

Analadım ki günlük tutmaya yetecek enerjim yokmuş. Daha da vahimi buna enerjimin olması durumunda dahi aklımdakileri düzenli olarak kağıda dökme fikrini hatırlatacak birileri olmalı çevremde. Dürtmeden iş yapmam ben!
Bolca boş vaktim olmadığı için hafta sonlarını es geçmemeye çalışıyorum. Girizgah; thats all!

Hayatımı benzetmelerle ve kıyaslamalarla geçirmekten çok yoruldum. Kimine göre fazla çalışıp, az kazanmak. Daha çok isteyip, hep daha azına sahip olmak ve türevleri. Ciddi bir problem teşkil ediyor tüm bu hastalıklı düşünceler. Hiçbir şey yetmiyor. Elimi cebime atınca hep bi para destesi bulacağımı umuyorum. Şansıma denk gelen açgözlülük ve maymun iştahım. Kabardıkça kabarıyor namussuz!
İş, güç yoksa kafamı kurcalayan, otobüste veya hareket halinde isem eğer ki uyumuyorsam şayet mutlaka hayatın beni ne kadar yorduğu kurcalar kuş kadar beynimi. Birincil yorma etkeni de özgüven eksikliğidir, nuran utangaçlık diyor, ben ise kapsamı genişletiyorum. Özgüven problemi benimkisi sanırım. Sanmıyorum kesinlikle bu!
Sürekli hata yapmaktan korkar şekilde yaşamaktan cidden yoruldm. Yaptığım işe veya eylemlere, düşündüklerime, söylediklerime, insanlarla olan ilişkilerime güvenemiyorum. Geçmişte neler yaptığımı hatırlayamıyorum kolay kolay. Bu da işimi çok zorlaştırıyor. Daimi bir olağanüstü hal durumu hasıl üzerime. Stres, kalp çarpıntısı atakları, saçlarım dökülüyor...
Saçlarım dökülüyor... Çalışma masam, abimin mezarı misali açık kahve yapraklarla örtülü. Deniz mi süt liman, yapraklar mı hışırtısız? Cevabı bilen de yok!
İmrendiğim insanların çehresine bürünmek istiyorum bazen. Korkuyorum sonra, dünyaya geliş amacımın dışına çıkar mıyım? Zaruri bir durum söz konusu mudur? Çekinik, korkak, insanları incitmemek için debelenen bir insan, ya tamamen değişip, istedikleri uğruna geride bıraktıklarına aldırmadan yaşarsa? Bunun adı bencillik midir? Yoksa benim hayatım bu deyip geçmek zaruri mi?

En son annemi böyle ağlatmamış mıydım?

p.s. Özgüven tabletleri istiyorum, 500mg'lık. Sodyum Valporatı kilo cinsinden tüketen bir insana çok koymaz herhalde.

Mean Everything to Nothing

2009-11-30T10:24:00.005+02:00

Bir bayram sabahını fabrikada heder etmenin keyfiye hepicinizi selamlıyorum yurttaşlar! (kitlelerin beni takip etmesini, hayal kurmayı arzuluyorum)

Hali hazırda bir tanecik stüdyo albümleri olan Manchester Orchestra çıkardığı yeni EP'sinin ardından, yeni albümünü de hazır etmiş. Ayrıntılar bkz. www.themanchesterorchestra.com

İlk albümü düşündüğümüzde çok zartlar bir o kadar da zurtlar diyemicem, albümü dinlemedim. Lakin önümüzdeki dakikalarda az çok bi'şiler karalarım.

İlk albümde adamların mençıstırlı olduklarını düşünüp indie, brit-pop mu yapıyorlar lan acaba diye önyargılarımla savaşırkene-ki önyargıların hayatımdaki yeri bi ayrıdır- albümün bi solukta bittiğini sonradan farkettim. Aç parantez; adamları ilk kez Conan O'brain Show keşfetmiştim. Wolves at night'ı canlı çalmışlardı. Lakin o zamanlar farketmiştim heriflerde bi acaiplik olduğunu ki mükemmel ingilizcem: ) aksanlarının ingiltereye ait olmadıkları yönünde atar yapıyodu bana. Amerikanyalılarmış sonradan şeettim Arçibıl!
Albümü indirdip hazmetme sürecinde, Where have you been?- Tanrıya ciddi bir başkaldırı vardır- ve akabinde I can barely breathe-ümmüğü sıkılası sevgililere hitap edilmiştir sanırım- olmak üzere 2 şarkı ciddi yerler bırakmıştır bünyede. Wolves at night'ı da katalım listeye, bi grubu iyi diye nitelendirmek için daha fazla şarkıya ve/veya dataya ihtiyaç var, i know. Amma velakin where have you been?'in yüzü suyu hürmetine grup saygıyı, sevgiyi, bir avuç dolusu kelebek, 2 cep dolusu tırtılı vs hak ediyor.

Bu da benden size Barryam hediyesi; YEPİSYENİ EP

son dakika notu: Grubu önceden takip edenler için; vokal ya değişmiş ya da gerilemiştir veyahut EP kayıtlarının kötülüğü dolayısıyla dinlediğimden bi cacık anlamamakta, bunun bi getirisi olarak feci hayal kırıklığı yaşamaktayım.

SDN 2: yeni albüm; Mean Everything to Nothing

its weird!

2009-11-23T12:23:00.004+02:00

Hafta bitimiyle beraber, kendimizi atıyoruz ya dışarı? Bardır pavyondur dolaşıyoruz ya bazen. Bir sürü tanışla(tanış?) karşılaşıp, gerek bilerek gerek istemeden muhabbet ediyoruz ya hani. Ben bazen bu muhabbetler sırasında saçmalıyorum. İki satır muhabbetin bile irite ettiği, sevmediğim insanlara hiç tutmayacağım sözler veriyorum-bu noktanın üzerine basıyorum özellikle- tutamayacağım sözler değil, tutmayacağım sözler!

İşin garibi abartılı miktarda alkol de almıyorum. Yalan söylemek sanırım az biraz cezbedici.

Türk Standartları IQ'su

2009-11-16T23:31:00.005+02:00

Mazhar Osman - Deniz Gür production iftiharla sunar!

Türkiye'de yaşamak için yeterli olan IQ standardının tarafımızca belirlenmesi amaçlı bu ütopik ve gayri illegal projede desteklerinizi bekliyoruz.

Her eylemi bir IQ ile belirlersek bakalım Türkiye'de yaşamak için kaç IQ gerekiyor bize?
(Aynı zamanda ortalama bir Türk evladının da IQ değerini bu araştırmada tümevarım yöntemiyle keşfedebilirsiniz.)

IQ'dan sonra Türk insanı EQ değildir ulan! tezinden mütevellit Türk DNA'sını işleyebiliriz. RNA'mız da yok bu arada bizim. DNA yeter çünkü bize.

Let the experiment begin!

1. Ye
2. İç
3. Sıç
4. Yat
5. Seviş
6. Atar yap
7. Dövüş
8. Vallahi benim aklıma gelmişti
9. Şşt. Oğlum kız beni kesiyo lan, şerefsizim kesiyo. bak abine bak nasıl ayarlıyo kızı

10. Atın ölümü arpadan olsun
11. Hieyytt kuzenim evleniyor ulan! DIŞIN!DIŞIN!(pistol sesi)
12. Göğüslerim/bacaklarım/kıçım/başım açılmış ellerimle kapatayım hemen kimse görmesin!
13. Ben sarhoş olmam/değilim çakır keyifim!
14. Araştırma, ilerleyen safhalarda Türkiye'deki herkesin aslında Einstein'dan çok daha zeki olduğunu bize kanıtladı. Çok şey yaparız ama işte istemiyoruz.
15. Bak bak kedinin göte nassı çomak soktum eğeğeğgeğheğeğhe
16. Kadir gecesinde içilir mi lan dinsizler!
17. Benim gözlerimin rengi suya bakınca mavi, gökyüzüne bakınca yeşil, boka bakınca ela oluyor şekerim.
18. Beni ne doktorlar, ne mühendisler, ne maslahat güzarları istedi...( dedicated to nuran) : ))))

Araştırma, ilerleyen safhalarda Türkiye'deki herkesin aslında Einstein'dan çok daha zeki olduğunu bize kanıtladı. Çok şey yaparız ama işte istemiyoruz.
(liste devamlı güncellenecektir)

Collage behind my eyes

2009-10-28T09:17:00.003+02:00

Ceketimi alıp çıktım! Hep bunu yapabilmeyi istedim, belki hiç fırsat olmadı ama ben hep istedim...
Kelimeler hep bi' zor, can sıkıcı gelmiştir yazarken ama hiç bu kadar sinirimi bozmamıştı. Yazamamak, yazmak istemek, becerememek, çabalayamamak.

Mecalim yok!

Zor durumda kalınca, insan konuşmak isteyince ve konuşamayınca ya ağlamalı ya da bunu tolere edecek başka bir yol bulmalı. İçinde dağların birikmesine izin vermemeli.

Dün hayatım için bi' milattı. Bazı şeyler kökünden geri dönmemek üzere değiştirilmeli sanırım.

Ağlamak?

I know there is a way, My future is not set, For the tide has turned But still I never learned to live without regret...

Tıkanma

2009-10-14T21:19:00.001+03:00

Chasing Shadows

2009-09-21T14:41:00.001+03:00

Ólafur Arnalds - 3055 from Erased Tapes on Vimeo.

çok uzun zaman oldu...

Pazar Sendromu; But they'd closed all the factories...

2009-09-06T11:32:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=VnX7JOzGM8U

Piano Magic-The last engineer

Bulup buluşturun sırayla dinleyin hazmedin-rica söz konusu. Saint Marie, night of the hunter, love&music, incurable, ayrıca disaffected albümünün tamamı.

Kaydı Yayınla

feedback!

2009-08-15T16:19:00.002+03:00

Zaruri bir ihtiyaç hissiyatı...

http://osmanmazhar.blogspot.com/2009/05/there-is-still-hope.html

Kaffe gözün kör ola!

2009-07-24T13:01:00.003+03:00

ah deniz hep senin yüzünen oluyor bunlar!

yaklaşık 3 saat önce yıllar sonra tekrar aşık oldum,yıllar sonra dediğim 10 ay herhalde. neyse konu bu değil. Asıl önemli nokta kızı tanımıyorum, muhtemelen de tanışamayacağım, bir daha görmek mümkün olmayacak ama ben yinede mutluyum üle.
hayatımda bu kadar güzel saçlara sahip bi insan görmedim. altın rengi upuzun saçları ulan ben burdayım, bana da bakmayanın ağzına tüküreyim, yuh! diyor adeta. Çok ciddiyim, çok ama çok ciddiyim bu kadarr güzel bir renkle ben hayatım boyunca karşılaşmadım. Stardust diye bir film vardı, izleyenleriniz vardır muhtemelen; dünyaya düşen yıldızı canlandıran ablanın neşelendiğinde, keyfi yerine geldiğinde etrafına ışık saçardı. nurla dolardı heryer.aynısını hissettim, nurla doldum, ağlamadım ama bu kadar etkilenmemiştim uzun zamandır.
Ve itiraf ediyorum, ben ki oldum olası nefret etmişimdir mini etekten, el kadar eteğin bir insanda bu kadar estetik durabileceğine ihtimal vermezdim, veremezdim, muhteviyatıma aykırıydı ovlum bi kere. Ama kız sanki, al bok ye. bu kadar da güzelim, gözüne girsin emi, mini etek sevmezmişmiş gibilerinden bişiler fısıldıyordu sankim. ya da benim nargile yüzünden kafa bulmamla alakalı olabilir.
Ve en ama en önemli unsur, lakost mor tişört...o kadar o kadardı ki, harbiden o kadardı. ciddiyim ovlum! artık kimin üstünde lakost tişört görsem aklıma kaffe'deki altın saçlı kız gelecek. ki muhtemelen uzun bir süre de unutamıcam kendisini.
Çok şansızım lan, neden daha makul yerlerde karşılaşmıyorum bu insanlarla? nedir yani 5-10 kişilik arkadaş grubuna korku ve yavru kedi tandanslı bakışlar atıyorum. niye lağn!
3 saat önce öyle bir iç çektim ki muhtemelen teeee istanbuldan duyulmuştur.

deniz hep senin bok yemenle oluyor bunlar. hep sen gaza getiriyosun la insanı. gomünist misin lağn!

not: kaffe ve nargile rutini bundan sonra haftada 3 kez gerçekleştirilecek. höyt!

A bid farewell

2009-07-18T14:33:00.007+03:00

RJD2-1976, tam olarak anlamasam da şarkının bi' yerlerinde istanbuuull! diyiveriyor amcam! alman altyapılı bi şarkı olması benim istanbul algımın doğruluğunu doğrular(doğruluk doğrulamak?-interesting!) nitelikte.

Bi' tanıdık daha terk-i diyar eyledi, gidiverdi karanlığa. Rüyamda gördüm Ali Amcayı, Altan'ın suretine bürünmüştü ki zayıflamıştı oldukça. Saat 12.00 gibi haberi geldi. Kurtuldu belki, bilinmez ne var karanlığın ötesinde.İstanbula ışınlanmak istedim lakin Mr. Spark'ı eksikti kurgu dünyamızın.Gecikmeli olsa da ulaşabildim 20 yılıma tanıklık etmiş şehre. Sonunda teşekkürlerimi sunma fırsatını elde ettim. Hayatımın önemli figürlerinden olan adamı-kardeşimi yetiştirdikleri için. Kendisi bilmese de hayatıma en az abim kadar yön vermiştir. Teşekkürler Ali Amca dedim, iç sesti konuşan tabi. Altan ise dimdikti yine her zaman ki gibi. Kabul etmese de, çok yorgunum dese de yine aynıydı.

Teşekkürler Ali Amca...

Türk Filmi Tandansı

2009-07-09T15:26:00.005+03:00

Çok içli bi adam oldum la ben bu aralar. Kızıyorum kendime yapma etme oğlum, azcık kalıbının adamı ol diye. Olmuyor! içleniyorum, minör dokunuşlar tarumar ediyor vücud-u beşeri.

ilyas:asyam.. al yazmalım..
asya(iç ses): samet baba demişti.. onu babalığa seçmişti.. sevgi neydi? sevgi iyilikti, dostluktu. sevgi emekti.. (cemşit’e doğru yürümeye başlar)
ilyas:asya!!!

asya, samet ve cemşit’le giderken bir durur, döner. ilyas’a bakar;

asya(iç ses): durursam bir daha kurtulamam..
ilyas(iç ses): ziyanı yok, gülüşü yeter bize..
asya(iç ses): yüreğim kaydıysa günah mı?
ilyas(iç ses): çamura saplansam yardıma gelir misin?
asya(iç ses): elini tuttum.. sıcacıktı.. yüreği elimdeymiş gibi..
ilyas(iç ses): elinden tutuversem benimle gelir mi?
asya(iç ses): seninim işte.. alıp götürsene beni..

not: kopi peyst olabilir, ruhu yeter lan!!!

Ne ağlıcam lan! gözüme sovan kaçtı!!!

http://rs441.rapidshare.com/files/253771755/09-detektivbyran-partyland.mp3

5 iyi, 6 eh işte, 7 katiyen olmaz!

2009-07-05T12:24:00.004+03:00

Bone-önlük kombinasyonu ile fabrika buhranları örtüşünce pazar günü çıkıveriyor karşıma. Dün gecenin alkol dozu yüksek gölgesi tin tin peşimde ki artık alışagelmiş bi' durum zayıf bünyem için- öyle ya çürük diyebiliyor, hoşgörü! dolup taşan Yüce Türk Milletimin yine pek bi' yüce Yurttaşları.
Pazar günü ne çalışmak, ne tatil yapmak herhangi bir anlam ifade etmiyor benim için. Pazar'ın tek karşılığı-gün bazında- nefret! Değil dışarı çıkıp gezip, dolaşmak, yeni yerler keşfetmek ya da malak gibi yatmak, nefes almak bile yoruyor beni. Dünyanın 6 günde yaratıldığı inanışına sahip dinlerde bile Tanrı'ya bir gün ihtiyaç molası verilmiştir(Kendi inanışları için nasıl bir kör nokta, ne kadar aşağılayıcı bir inanıştır anlayabilmiş değilim.)Ben niye resetleyemiyorum kendimi. Pazar günleri hiçbirşey yapmasam, dursam bütün gün. Hayır, alternatif bir fikre de sahip değilim ama Pazar günlerinin hiç ama hiç bir manası yok ufacıcık kuş beynim için. Bülent Ortaçgil-Memurun şarkısı, çok ama çok severim ama elimde olsa Pazar gününü şarkıdan çıkarırdım. Çok da güzel olur kanımca.
Bu gerizekalı Pazar bütün olumsuzlukları katalize ediyor. Beyninin en ücra köşelerinde unutulmuş, canını sıkan, saçma sapan herhangi bir düşünce birden peydahlanıveriyor. Sebebi ise cenabet Pazar! Nasıl demeyin? Öyle işte, bir şekilde tüm olumsuz enerjisini aktarıveriyor insana ve küllenmiş düşünceler alevleniyor.
For ex;

Geçmişin gölgelerini eşelemeyi meşgale edinmiş zat-ı muhterem, birgün stop birader! diyiverekten hayatında ak pak bir sayfa açmaya karar verir de, bunun için zamana yayılmış bir periotta eylemlerde bulunurken, bir pazar günü fabrikada kıçı koltuğa yapışmış bir halde birden o kuytu köşedeki düşüncelerden biri bir sivilce gibi pırtlayıverir alnımın ortasında; "Ulan geçmişte bu kadar hata yapmışkken, tekrar hayatına almaya çalıştığın insan, yine kendini senin hayatının odak noktası olarak görüp, ufak dağları kendi yaratmış hissiyatına giriyorsa eğer, artık bir önemi var mıdır o kişinin? Eskiye dönmeye çalışmak doğru mudur? Değilse eğer verilecek karar, kararlaştırılacak eylem nedir? Ne yapmalı bu adam?"

Elbetteki cevabı yok, olmayacakta. Cevaplanmadan eyleme geçilmesi gereken bi' durum! Can sıkıcı, yanlış anlaşılmaya ve yanlış davranışlara müsait.
Özgür olmak başarılı bir hareket olabilirdi şu an için. Bu hususta eylemlerde de bulunuyorum ama kısmi bir başarı söz konusu. Yakın çevrem de farkında bunun ama hissettirmiyorlar kıptiler! İçimdeki gargoyle'ın bi' gün canlanıp alev kusabileceğini biliyorum.

Pazar günlerini silsek ya lugattan!

31312564kere sıkroblandın adam!

2009-07-02T23:01:00.002+03:00

bilmem kaçı gösteren temmuz ayın bilmem kaçıncı günü olan cumadan evvel çarşambadan tembel perşembe gecesi; adamı lastın sıkrobundan soyutluyorum. 6546574654 kere olabilir-sayıların birbirini tutması güel bir kafa ile isimlendirebiliriz. Bülent abiye olan saygım mütedadiyen ivmelenmekte.

şarkılarım senindir
boz burun
memurun şarkısı
sensiz olmaz
pencere önü çiçeği
çığlık çığlığa
küçük şeyler
aşk var
basit
eylül akşamı
yoruldum la!
benimle oynar mısın?
değirmenler
anlamsız
bu iş zor yonca
mavi kuş
olmalı mı olmamalı mı?
kediler
yağmur
çoktular ama hiç yoktular
oyuna devam
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir
şarkılarım senindir

The thin line between horniness and dexterity

2009-06-07T10:41:00.006+03:00

Brave New World albümünün alamet-i farikalarındandı "the thin line between love and hate".

Thats not the point delikanlı!

Fazla durağan zamanlarda insanın düşünme kategorizasyonu başka yollara meylediyor. Günlük sıkıntıların arasından sıyrılıp "lan aslında böyle böyle bir şey de varmış" sorularına gömülmüş buluyor insan kendini-hastasıyım devrik cümlelerin. Bağlıyorum; yine böyle durağan malak gibi yatılan bir gün kelimin olduğu yerin 5 santimetre üstünde bir ampul belirdi. Bi' bok bulduğumdan değil, yıllar önce cevaplayamadığım bir soru tekrar aklıma geldi.

Parayla seks ve bir gecelik ilişki arasında fark var mıdır?

Bir fahişeyle beraber olmanın verdiği o aşşağılık! his ile bardan hatun kaldırıldığında egonun ibresinin 220ye vurması arasında ne gibi bir fark var? Var mı? Yoksa göz yanılgısı mı? Stick'in ucundaki ipi mi görcez yoksa hassiktir hatun büyücü mü lan dicez? Nedir?

Yok anacım yok, detayları kenara sıyırırsak içi boş, tam takır kuru bakır. Empati de bir yere kadar yavrucum, erkek gözüyle bakmak lazım ki öyle de yapıyorum.
Fahişeyle beraber olan bir erkeğin hissettikleri; kirlenme(mental olan), pişmanlık, özgüven kaybı ve parayı kadına verirken suratına hakim olan "ben ne kadar pislik bi' adam olsam da, fahişelik yaptığın için benden daha kirlisin orospu!" bakışı, bkz. İstabulda travestilerle yatıp kalkan adamların, ertesi gün mahalleyi galeyana getirip travestileri linç etme girişimleri. Biraz yüzeysel oldu ama aşağı yukarı bu paraleldedir herhalde. 3 aşağı 5 yukarı farketmez.
Fahişe? Durum burada biraz farklılaşıyor. ne kadar çaba göstersen de bir fahişenin neler hissederek yaşadığını bilemezsin. Pişmanlık, daimi bir suçluluk duygusu, kendini sürekli eksik hissetmek... Üzerine bir çok şey katılabilir, sayfalarca belkide. Genelevlerin önünde müşteri avına çıkmış kadınların ezan okunduğunda baş örtülerini düzeltip, salavat getirmeleri. Hiç tanık oldunuz mu bilmiyorum ama fazlasıyla acınası bir durum. Kadınların pişmanlıkları o kadar fazla ki belki normal, düzenli bir hayat yaşasalar okunan ezan umurlarında olmayacak. Ama hissettikleri kirliliğin kaçışını Tanrı'ya sığınmada buluyorlar.

Yine dağıldı anlatmak istediklerim ya neyse. Bir gecelik ki van nayt sitend müessesesi deniyor. Kuralllar basit, ne bilim ofsayt diye bir kural yok. Top kimin ayağında, rakip nerden koşmuş vs. kimsenin umrunda değil. Yapılması gerekenler çok kolay. Erkek talep eder, kız bu talebi işve, naz ve bilimum alicengiz oyunlarıyla ya kabul eder ya başka bir talep için rotasını değiştir. Olası kabul durumunda-ki aradaki seks kısmını atlıyorum keza yukarıda bahsetmedim gerçi kısaca geçelim; bir fahişe ile yapılan seksten tek farkı fahişenin tatmin olup olmamasının bir öneminin olmayışıdır. Gerçi karşı tarafı( :) komik oldu lan!) henüz tanımışsan, sevmiyorsan veya geleceğe dair planlarının dahilinde bulunmuyorsa , tatmin için uğraşmazsın, bencilliktir aslolan, bas geç( mecaz var burda artislik yapmayın!") sabah senden önce uyanıp evi terketmişse ego tavan yapmış, başarılı bir gece geçirilmiş demektir. Geçirdiği gece sonunda "hayatımın aşkını! buldum" yanılgısına düşenler de yok değildir ama bu konu mevz-u bahis dışı( bi' garip oldu cümle ya neyse).

Asıl kafamı kurcalayan sorularla burada karşılaşıyorum ve cevabı hala yok?

Bir fahişe ile tek gecelik bir ilişki yaşamış kadın arasında ne fark vardır?

Kerhaneye giden bir adam, bardan hatun kaldırmış( avrat yazıcaktım ya neyse) bir heriften daha acınacak bir halde midir?

Ekmek parası için bu işi yapan insan, sevmeden sevişenden(düzüşen desek daha iyi olur sanırım) daha mı alçaktır?

Ruhunu değil sadece bedenini satan kadın, aslında daha mı dikkate değerdir?

Not: Örnekler kadın üzerinden verilmesinin nedeni para için vücudunu satan dominant cinsiyetle alakalıdır. Hemen işkilenmeyin artistik hareketlere lüzum yok! Profilo ev aletleri var.

Selametle, sağdan gidiniz cüzdan bulunuz...

ödev

2009-05-18T10:07:00.003+03:00

besliksimit.blogspot.com/2009/04/ipucugg.html

çabuk oku, özetini çıkar. yazılı yapıcam, ağzını burnunu kırarım!

Lets talk about us!

2009-05-16T13:20:00.004+03:00

Kişi kendine ait olanları kağıda döküyorsa bunun iki nedeni vardır;
1. Yazma, çizme, karalama, yaratıcılık konusunda çok kısırdır. Elinden en fazla bu gelmektedir.
2. Gerçekten kendisini yazmak istiyordur ki bi' ilgi arsızlığı yok değil.

Ben her iki sınıfı da kapsıyorum sanırım. Ama bu sefer 2.si geçerli. İlgi arsızlığı kategorizasyonuna girmeyen cinsten. Neyse, girizgah budur. Detaylı açıklamalar önümüzdeki dakikalarda haber bültenimiz içersinde verilecektir.

İnsanın doğum tarihiyle, hayata karşı duruşu nasıl şekillenir bilmiyorum? Mühendis olmanın getirdiği müspet ilim yolunda ilerlemenin omuzlarımda bıraktığı o hissiyat yüzünden inanasım da gelmiyor ama Rezzan Kiraz ve türevleri benim gibi insanları bi garip tanımlıyor. İkizler diyolar! Takke diyorum, çok terbiyesizsin diyolar. Basıp geçiyorum, yapacak bi' şey yok. Velhasıl-ı kelam bu ikizler hayvanı hayata farklı bakıyor, sürekli canları sıkılıyor, daldan dala atlıyorlar, bir anları bir anını tutmuyor, böyle meymenetsiz, huysuz, bi garip bi cthulu oluveriyorlar. İnsanlarda hemencecik kaçıveriyor. Kaçmayın len! İnsan şaka yapabilen bi' hayvandır.

Ok Dusty! Ben de hem fikirim, melek değilim elbette. Ama iyi bir adam olmak için elimden geleni ardıma koymuyorum( i dont want you on my back, i want you on my front-hey gidi hey meydey, fathimin terimi). Yine dağıldı konu ki yazma konusundaki asıl beceriksizliğim bu sanırım; A'dan başlayıp Z'ye gelmek. Halbüse benim amacım Abdürrezzak yazabilmek. Laurence Sterne yaparken iyi tabi biz yaparken tü kaka. Tabi ya! Tristram, döv lan i.neleri!

Şimdi; hayata olan duruş, bakış açısı vs. Ne bok dersek diyelim? Beni kati olarak bir yere yönlendiriyor. Değişim! Ama aslolan kendisi, ayrı yollara sapmak değil mevz-u bahis, benim hayata tutunabilmemi sağlayabilecek bir göz yanılması. Bunu istiyorum hayattan. Kısa süreli göz yanılgıları, her daim ama. Kısa, periodik, çok sancılı olmayan tutunabileceğim dallar istiyorum. Çoğu zaman buluyorum da. Hayatımın hiçbir döneminde tamamen mutlu olmadım, mutsuz da. Ama istediğim sanırım bu; Spiralin sürekli dönmesi ama ekseninin değişmemesi.

There is still hope...

2009-05-03T13:01:00.003+03:00

Sorularla başlayan metinlerin içeriği ile alakalı şüphe duyarım. Şişirme gibi gelir. Çerçevesiz bir yazıya sınırlar çizilmesi hoşuma gitmez. Yönlendirilen, dikte edilen yazılardan korkarım ki çok da haklı olduğumu düşünüyorum; yazarın ne düşündüğünden ziyade benim metinden ne aldığım önemlidir. Çapımın ne olduğunu bilir, ona göre hülyalara dalarım. Fazlasını beklemem, isterim belki ama bu beklentinin içine girmem. Bir arkadaşa bakıp hemen çıkarım. Haddini bilen bi' adamım, yeteneklerinin sınırlı olduğunu, iki s.kindirik cümle karalayınca dostoyevski moduna girmem-hoş ortak yanlarımız çok var ya neyse :) - mütevazilik mayamda var. mütemadiyen fermente ediyor kendini, arada sırada alkol ve gaz çıkartıyor; ego tatmin ediliyor akabinde ise öze dönüş; tevazu, çapsal optimizasyonlar vs vs.

Şu sıralar arayışta olan, ne aradığını bilmeyen, bulduğunda tatmin olacağından şüphe duyan, eksik taşların yerine oturmasını bekleyen ama bu madeni nerde veya nasıl bulacağını bilmeyen insanların-ki O.Atay'ın Tutunamayanlar'ı sırf bu insanlar için yazılmıştır; en azından umudum o yönde- sürekli kendisine yönelttiği ama bir türlü yanıtını alamadığı sorular sürekli gözlüğümün 4-5cm üzerinde uçuşuyor. Arada bakıyorum, takip etmeye çalışıyorum. Pufff! ninca gibi kayboluyorlar ortadan, geride bıraktıkları gri duman da cabası. Dissatisfaction; hangisi olmamakla beraber bi' filmde rastlamıştım bu tabire. Ziyneb insanı "aaa, benim zamazingo la bu demişti."- ziyneb kızımız bu kadar kaba değil elbette, ara sıra basıyor küfürü, hiç eşmeyelim o konuyu. Velhasıl-ı kelam ben diyorum ki acaba bende de bu b.ktan mı var? Yoksa pipirik mi yapıyorum. Cevabını elbetteki bilmiyorum...

Tutunamayan Selim Işık;

Gerçekmişcesine bağlandım adama, aslında hem Turgut Özben'e hem Selim'e. Birbirini tamamlıyorlar gibi geliyor. Gözlem, analiz vb. değil, istek, olmasını arzu ettiğim sanırım bu. Selim ölmeseydi de Turgut'la beraber kaybolsaydı. Basmane Garında mola verseler, telefon çaksalardı akabinde; "Padewan! geldik biz, fazla kent kartın varsa versene be hacı!"

There is still hope...

Ummak, bazen o kadar güç oluyor ki kafa patlatmaktan nefes alamıyorum.
Anyway,there is still hope...

Metaforik zorunluluk

2009-04-11T16:16:00.003+03:00

Metafor: Bir şeyi başka şey ile benzetmeye, kıyaslamaya, anlatmaya yarayan mecazlar.

kaynak:wiki(iki kere miki tilki ...)

Güzel ya da değil, yorucu ya da aksine katalize edici, tesadüfi ya da amor fati'ci günler! nerden başlayacaığını bilmeden, sağım sarmısak solum soğan demeden atıldım yola. Bakamadım arkamda neler var, baksam başıma neler geleceğini biliyordum kuşkusuz ki pembe resmedilecek durumlar söz konusu değil zaten. Hattı zatında pembe çok sikindirik bir renktir. Yürümek açar bünyeyi ya, beyine daha fazla oksijen, algı açılması, alnının ortasında çıkan sivilceyi 3.göz sanmalar vs vs. Ekzektıra diyor ecnebiler. Olsun varsın diyiversinler biz amacımızdan sapmayalım. Doğru yoldan devam-parti sloganı tandansı cümleleri en son "Gözün aydın Türkiye ak güvercin geliyor" zamanında bırakmıştım halbuki. Zihnin açılması ki günlük hayat için söz konusu olduğunda canını sıkar insanın, detaya daha fazla saplanır, karar mekanizmaları yavaşlar, arada kalmışlıklar çok olur ki bu sürecin sonunda da kaçınılmaz bir yanlış karar verme süreci yaşanır. Günlük yaşam söz konusu olunca basit yaşamalı diyor Montaigne. Tüm kalbimle katılıyorum, detayların arasında boğulurken 4 IQ potansiyeli olan insanlar bir yerden yakalıyor hayatı. Yine istemeden saptım asıl anlatmaya çalıştığımdan, aslında tam da budur. Şekil 1a gibi hissediyorum kendimi. 1 ben, a ise göbeğimi temsil ediyor.
Adım Hıdır thats the way i said budur azizim! Bir şeyi anlatırken herşeyi anlatmaya çalışmak. Başaramıyorum, öze inmeyi beceremiyor vücud-u beşer. Herşeyi istiyorum, kağıda, dilime, mimiklerime dökülsün. Anlatayım tüm kafamdakileri, herşeyi sunayım, a'dan z'ye. ne var ne yok anlatayım. O halimi sevsin ya da nefret etsin. Ama anlatabileyim...Anlık, haftalık, aylık belli bir zamana indirgenmesin. "Tamam ben buyum" dediğim zaman karşımdaki sanırım senle yapamayacağız ya da aradığım yaratık sensin be adam diyebilsin. Sabretsin ama sabredebilsin! Hoşgörsün, kafamdakileri, anlatabileceklerimi umut etsin. Ya tutundukları kişiler,kavramlar,alışkanlıklar arzu ettikleri dünyanın bir aldatmacasıysa...
Epeyi yürümüşüm, ayaklarım ağırmadı ama bi' yorgunluk var üzerimde. Sebebi bazılarına çok aşikar geliyor ama hep saklamaya çalışıyorum. Gizliyorum, başka oyuncaklar sunuyorum çevreme. Eğlendiriyorum çoğu zaman, kısmen de olsa sinir ediyorum insanları. Umurumda mı? Elbetteki umrumda, nasıl soyutlayabilir ki insan kendini çevresinden? O kadar tutucu olabileceğimi sanmıyorum.
Gizlediğim yanlışın hemen ensemdeki nefesini hissediyorum. Korkutucu olmaktan ziyade rahatlatıcı ama aynı zamanda irite ediyor, hem amber kokup hem midemi bulandırıyor. Sağ elimi yumruk yapıyorum arada, içinde anahtar varmışcasına. Kutunun anahtarını yamaçtan aşağı atalı çok ama çok uzun zaman oldu. Bir sürü nehirde yıkandım, aklandım, paklandım. Ama o gölge hep arkamda! Uzun bir süre kıçımdan ayrılacağını da sanmıyorum ya neyse. Zamanın belirsizliği ne kadar da yoruyor insanı...

p.s. "İçindekileri anlatamamışsın, bunun cezasını da ss çekmişsin" dedi geçen arkadaş. Alnının çatından öpüyorum.

Bahar geldi yazısı...

2009-04-08T11:40:00.002+03:00

Afedersin bana mı geldi? Her sene gerçekleşen bi' rutin, niye taklacı güvercin moduna giriyoruz ki, anlamadım?

Maaşlar geç yatacakmış! Olsun be hacım Bahar geldi, Obama Başkan Fenerbahze Sampiyon!

Üzüm gözlüm Gilbert, Arnie nerde ayıptır sorması?

2009-04-01T00:30:00.002+03:00

What's eating gilbert grape?(1993)

Önceden yazdım diye hatırlıyorum ama bugün tekrar izledim ve yine hayran oldum film ekibine(makyözünden tut prodüktörüne )

neyse! sittir edip açıp dallıyoruz budağa, çapağa salıyoruz kendimizi. Filmin yönetmeni Lasse Hallström, bunun haricinde herhangi bir filmi yok izlediğim. bu da benim cehaletim, olsun varsın. Vurucu noktaların ilkiyle burda muhattap oluyoruz keza adam iyi bir yönetmen olmasa elindeki genç kadrodan bu kadar şahane bir yapı kuramazdı. Oyuncu kadrosu tanıdık ama henüz toylar. Bu da daha cazip yapıyor olayı.

film sessiz sakin tekdüze bir emerikın kasabasında, zeka geriliği bulunan kardeşi Arnie'ye bakmakla sorumlu Gilbert'ın hikayesi etrafında gelişiyor. Kasabaya gelen güzel karavancı ablanında olaya dahil olmasıyla beraber 1 haftalık bir heyecan silsilesine giriyor Gilbert efendi. Bu çocuğun kimi kimsesi yok mu peki? zavallı Arniecağızın babası intihar etmiş, annesi ise 250 kiloluk bir obez, yani zaten hayatı zor olan insanların, Arnie ile beraber iyice sabır testlerine gark olması. Sabır taşı olsa çatlar yarebbim demesi çerçevesinde gelişiyor.

VE evet asıl nakavta sebebiyet veren bölüm burası legen "veyteminıt" derii, Gilbert rolünde Johnny Depp( tam anlamıyla Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar romanının sonuna yerleştirdiği Tutunamayanlar Ansiklopedisinde yer edecek bir karakterin fazlasıyla üstünden geliyor)

Juliett Lewis(karavan abla, 1 haftalık kaçamağını uzun vadeli düzeyli bir ilişki ile süslemeye çalışan çok ama çok ama çok güzel bir kadın, ama güzelliği şirin mizacının yanında tuzla buz oluyor vs...)

ve efenim, benim bu filmi izleyene kadar kendisinden nefret ettiğim, adını duymaktan hoşlanmadığım nev-i şahsına münasır insan Leonardo DiCaprio(Arnie; henüz 18ine yeni girmeye çalışan ama zeka yaşı 4 ü geçemeyen bir çocuk ki bu düzeyde bir oyunculuk performansı göstermesi afedersiniz beni bir göt etti,anlatamam!, hassiktir diyorsunuz, filmde sürekli arnie'ye odaklanıyorsunuz- belki filmin bütünlüğü açısından zararlı ama adamı izlemek zevk veriyor insana)

oyunculuk açısından kesin bir tatmin söz konusu, üzerinde tartışma göstermeyecek kadar kesin bir seviyeye sahip.
O yıl birkaç dalda oscar, golden globe ve türevlerine aday gösterilmiş film ve kadrosu. Şaşırtıcıdır ki O yıl yardımcı erkek rolüne aday gösterilen leonardo abimiz, The Fugitive(kaçak sanırım) de tommy lee jones'a kaybetmiş(bir başka o daha genç, sonra veririz bi ara oskarı davası. bkz edward norton american history x)

neyse çok dağılmadan toparlamak lazım. Senaryo sahibi abiyi de araştırdım, elle tutulur gözle görülür başka bi cacığı yok. Peter Hedges, kendisini isteyenler takip edebilir. Filmin imdb notu 7.7, çok tatmınkar değil bence. Gerçi çok yüzeysel bir ölçüdür, arap atı kıvamına sokmamak lazım değil mi?

Son not: Eğer bu tavsiyemi dinleyipte izlerseniz, son sahne için dualarınızı bekliyorum.

-Say thank you, Gilbert!Thank you!

"Neden ben bu kadar yorgun değilim?!" Fiyodor D.

2009-03-25T22:49:00.004+02:00

Selim Işık, güzel insan, iyi insan ihsan.
Fiyodor yıllar önce yazmıştı yeraltı adamını, kendinden ve herkesten huzursuz adamın hikayesini, baktı aynaya ve yazdı takır tukur . Tanısaydı seni, baksaydı ince uzun parmaklarına, anlasaydı daimi huzursuzluğunu, görebilseydi "bu adam bir fil kadar yorgun yahu" diyebilseydi, hiçbir zaman yeraltı adamı olmayacaktı. Adım gibi eminim Selim Işık kadar yorgun bi bebek doğmamıştır şu s.kindirik dünyada.

Ulan adam! Bre güzel mühendis, sen ne absürd adammışsın yahu...

Zaruri zorunluluğun kati'yeti

2009-03-06T20:58:00.004+02:00

Bazı şeylerden uzak durmalı insan, kendini seviyorsa elbet. Misal?

Misal;eski sevgili, kuru kayısı-su ikilisi, rakı-bira-tekila üçlüsü, ismail yk, yurtseven kardeşler, durağan tematik fransız sineması vs vs.
Ama en önemlisi bence yasaklanmış-kim tarafından diyeceksiniz? yine kuvvetle muhtemel kişinin kendi tarafından yasaklanan, yasaklanması gereken ama bir türlü vicdani zayıflıkların önüne geçilemeyen reröröler-yasaklanması gereken, bunun artık zaruri bir ihtiyaç olduğu su götürmez bir gerçek olup insanın gözüne gözüne sokulduğu şarkılardır bahsettiğim.
Bu gaybana anderler, bilgisayarın artık unutulmuş bilmemne isimli dosyasının bilmem hangi ücra köşesinde bulunuyorsa artık birden gözünüze çarpıveriyor, playlist hazırlarken. yine bu s.çtığımın şarkılarını dinler dinlemez mutsuz oluyorsunuz, emo oluveriyorsunuz. Aniden Ağrı Dağına mistik bir tat katan yolüstü lokantasına gidiyosunuz. Anneniz otlu peynir, babanız suratınızda hissetiğiniz kokulu tokat oluveriyor. Eski sevgiliyi hiç katmıyorum bu b.ktan duruma. İşin içine bulaştı mı o? Bittiniz, s.çış...
Yok ulan! öyle bi' şey. Yat zıbar, yarın işin var gücün var. Ama yok geri dönüş yolları seçim arifesi propaganda mahiyetindeki yol çalışmaları tıkamıştır artık. Nah dönersin eski haline...
Ahanda adım hıdır, thats the way i said budur!

Çok asigin var diyorlar - INCESAZ 2

2009-01-28T23:09:00.000+02:00

Steel, victory, metal, power, bu kelimeleri duyunca aklıma manowar geliyor hemen. 60 yaşına kadar tanga giyip metal yapan amcalar. Koskoca dayıların giydiği tanganın sahip oldukları kudret üzerine olumsuz etkisi sıfır. Yine her konser sonrası dayıların her birinin vücudunda var olan güneş lekelerinin logaritmik artışı ile doğru orantılı sayıda hatunla beraber olma ihtimali var. And Sam Amca call this “power”.

Malum bizim yani benim, senin ya da biz gibilerin bu ve buna benzer güç gösterisi ve görgüsüzlüğü yapma imkânımız pek yok. Yani? Yanisi günlük hayat böyle değil hemşerim. Nasıl peki şansölye? Ahanda böyle ya da şöyle, beriki gibi de olabilir.

Güç Kronolojisine Giriş 1;

Yazlarını Kuran kursunda Kıble’ye ayaklarını uzatmadan, maksimum rahatlığı arayarak buram buram ayak kokan halılara uzanıp, elindeki yeşil Namaz Sureleri kitabını bel altı seviyesinden yukarda tutmak için helak olan çocuk için güç kavramı nedir? Bilincinde midir camide hoca gelmeden çoraplardan yapma topu Yıdvan Yıdvan diye yırtınıp, halıların üstünde fuleli koşular yaparken? Dili dönmezken Arapçanın elif, lam, mim, nun ve türevlerine, mahallenin gırtlağını en iyi kullanan çocuğunun “min şerrin ma helak” diyişine gözlerini pörtletmesi yerel güç aciziyetinin göstergesi midir?
Okulun açılmasına 1 hafta kala Kuran’ın 6.sayfasını gören çocuk elde eder mi gücü avuçlarında? Caka satar mı İbo, Erhan ve diğerlerine? Caka satmak mıdır göstergesi?
Yoksa ilkokul dönüşleri sonrası yatağa uzanıp hayal kurarken Tanrı ile Babasının güreşinin, kavgasının galibinin olmaması mıdır? Baba mıdır güçlü? Tanrı acımış mıdır, bu sefer de peder beyin gönlü olsun mu demiştir? Göz kırpabilir miydi oğlum Tanrı? “Arapça dua eden insanların Latince kemikleri.”

Dördüncü sınıf takdir, teşekkür kıta sahanlığına girildiği zamandır. Oldukça tehlikeli sular bunlar. Ailenin yönlendirmesiyle pastoral bir rüya formatında olabilir. Bazen kâbus olarak şekillendiği de olur tabi. Komşunun teşekkür almış kızına “takdir aldım ki ben” demek gösterge basıncının güç ibresini bize mi meyleder? Atmosfer basıncı da var elbet onu biliyoruz keza alt komşunun çocuğunun karnesinde 4 yok. Burada başka bir tokat şaplıyor çotank diye yanağımda; “Düşmez kalkmaz bir Allah” . Yani neymiş kıssadan hisse; There is a thin line between love and hate. Teşbihin buzlu camının arkasına bakınız, alacağınızı oradan temin edin.

Kronolojik Gidişatın İkincil Seviyesi;

Ortaokul yıllarının kaçınılmaz gerçeği; arkan var mı? Nedir “arkan”? Sınıfın tembel ama yarma zamane kabadayılarına yamanmaktır. Bir nevi hükümetin değişmesine ayak uyduran Mehmet Barlas, Aydın Doğan gibi. Dayak yememenin, hırpalanmamanın çok basit kuralları vardır ki bu lokasyona göre değişir. İzmir’de, İstanbul’da, Kocaeli’nde farklıdır. Nedir İstanbul’ da; yamanmaktır, -mış gibi yapmaktır, o olmasan, onlara benzemesen de benzer gibi davranmaktır. Sigara elinde, zayıflarla alay edip, yere tükürmektir. Saçma olan neyse yapmaktır. Masalara yumruk atmak, gereksiz güç gösterilerinde bulunmaktır. Eğer bunları yaparsan yerel güç sahibi üzerinde bir pay elde edebilirsin ki asıl amaç burada korunmaktır. Basit bir içgüdü sadece, hayvani olanından.
Güç belki anlık adrenalin maksimizasyonunun kulaklarda ve yanaklarda bıraktığı kızarıklıktır. Hasta olduğu kızın tokasını alıp koridorda koştururken, okulun kabadayısına çarpınca serde bulundurduğu erkekliği su yüzüne çıkartıp bir güzel dayak yiyen çocuğun yanaklarındaki kızarıklık güç olabilir mi? Yoksa yediği yumruğun morluğu ilginç bir kolaj mı oluşturmuştur?

Allahın Hakkı Üçtür;

Ergen olmak, ergenken gücü idrak etmek başlı başına bir sorun. Daha doğru dürüst kendi vücuduna alışamadan, ebeveynlerine kafa tutamadan poponu kaldıran vukuatlarla varıyorsun albesine. Ayrıldığın sevgilinin geri dönüş için çabalarının sende bıraktığı hissiyatla tadıyorsun az biraz. Helak olan kızı görünce diyorsun “Breh breh, neymişim ben bre!”. Burnuna testosteron kokusu geliyor. Hâlbuki bilim adamları üç saniyeden sonra burnun aynı koku üzerinde etkisini kaybettiğini dile getiriyor.
Alışmış kudurmuştan beterdir sanırım. Yani ergenken kesinlikle bu şekilde cereyan ediyor. Gücün tadına bakınca arzuluyorsun sürekli. Sınıfın en çalışkanıysan, güce en aç olan da sensin. Sürekli temaşa hayatındaki gibi göze sokma arzusu duyuyorsun.
Farz-ı misal;

—Eee, kızlar artık kopyalaşırız artık, siz verirsiniz biz veririz, yuvarlanıp gideriz”.
—Siz kimsiniz ki ben sizden kopya alacam!

Yukarda yazılan diyalogun sahiplerinden dişi olan taraf kanımca gücü avuçlarında hisseden bir insanın şekle şemale bürünmüş biçimidir.

Uno, dos, tres, Cuattro, cinco, cinco, seis;

Taze üniversiteli gencin Serdaç Ortaç’a burun kıvırıp, ezbere Enter Sandman’i söylemesi de olabilir. Evriminin genel getirisi siyah giyinmek, gözlerini kısıp insanları aşağılayıcı gözle süzmek. Aykırılığın gücün göstergesi olduğuna inanmaktır belki.
Hasta olduğu kızın aynı otobüste olduğunu anlayınca adrenalin patlaması yaşayıp gaza gelmek olabilir. Okul yolunda açılma ve saçmalama ihtimali olmasına rağmen “Merhaba ben Süleyman” diyebilmek büyük ihtimalle. Yanaklarının ve kulaklarının kırmızılığı ve pancara olan benzerliğinin hiç ama hiç önemi yok.
Toksikolojinin batağına düşüp üçüncü kez aldığı dersten 87 ortalama yapmaktır muhtemelen. Sınıftakilerin kuldan bozma, etten kemikten tanrıya bakışlarıdır.

Trabzon burma, beşi bir yerde yakışır oğluma;

İş görüşmesine gelen yeni mezun mühendise “Gel bakalım delikanlı, maaş en fazla 700 veririm.” demektir. Bunları söylerken hopurdatarak çayını yudumlamak da cabasıdır.
İroninin daniskasıdır ki gittiği iki iş görüşmesi de olumlu geçip karar verememektir. Kendine güven uzaktan akrabasıdır sanırım gücün. Uzaktan da değil yakın olanından. Belki babasının amcasının oğlu ya da onun gibi bir şey.
Basketbol takımında çömezlere su getirtmekten başka insan yönetiminden zerre anlamayan gencin, emrine verilen kırk kişiyi yönetme çabasıdır. Kendinden yaşça büyük çalışanlara bilgiçlik taslamaktır. Eğitim semineri verirken ona yönelen seksen adet göze karşı gram terlemeden bu budur, şu şudur diyebilmektir.
Kazan kaldıran, işi bırakan personelini kenara çekip kararlarını tekrar gözden geçirmelerini sağlamaktır. Akabinde günü kurtarmak da ekmek kadayıfının üstündeki kaymaktan ibaret. Popunun kalkmasıdır az buçuk. Yapabiliyorum ulan demektir.

Fin;

İlgilenen erkek adayların askerlikle ilişiğinin bulunmaması zaruridir. Pure one.

Beksiteyç!

2009-01-28T23:01:00.000+02:00

Etkisiz elemanları çıkarıyorum ki 2 kişiye tekabül etmekte. Geriye kalır 10 tane cevval. 10X2, 20 tane toza çamura bulanmış ayak aynı karede 5 katlı laylon topun peşinden koşturuyor. Pabuçların önü ya yırtık ya da siyah olan renkleri beyaza meyletmiş, fare kemirmiş sanki. Top fizik kurallarının ötesinde kafasına göre takılıyor; emprovize sanatla ilim irfanı harmanlıyor aklınca. Sortilere müdahil olup, uçurtmalara özeniyor bazen. Bu satırları yazanın da ömrü boyunca uçurtma özlemi çekmiş bir adam olması ne kadar gariptir. Bir kere olsun değmedi o ince ip elime. Çingene gibi alacalı bulacalı olsun istedim renkleri ama olmadı. Özür dilerim bunun için ama ziyadesiyle eziğim.
Fark etmiyor, kimin önünde kalsa top aynı sonuç çıkıyor ortaya; al ve git. Baktın olmadı kapattılar önünü vur bütün gücünle. Havalansın belli bir süre balon misali, irtifa stabilizasyonundan sonra sortilerine başlasın mütemadiyen. Nereye düşeceğini tahmin edene %100lük gol pozisyonu. Marangozluk potansiyelin yoksa senindir artık an. Vur pis burunu, kaleci sağa top soldan ağlarla buluşsun. Ağlarla dediğime bakmayın kale dediğin top yerden gitmediği zaman oldum olası gol olup olmadığı anlaşılamayan, anlaşılamadığı gibi zamane polemiklerine açık iki taştan ibaret. Daha diz üstü etek tabirini bilmeden, bel üstü tabirini öğrendik. Normaldi aslında her şeyin bir sırası vardı, diz üstü etek deneyimleri, kaçamak bakışlar orta sonu ancak bulur. “Bel üssü olum bi’ kere, gol deyil” yani bel üssü tabiri çocuk literatüründe ki yeriyle “aut” anlamına geliyor. İdrak etmek zor gelmemişti o zamanlar ama yediremiyor insan kendine ulan alt tarafı 4 parmak üsten gitti bel hizasının, hem kimin beli kriter, ayı boğan Erhan mı yoksa cüce İbo’nun mu? “Bel üssü” tabirini “Adamına sor, adamına sor” kavramı takip etti ve hemen akabinde gelen “Adamın gol diyo adamın gol diyo”
. “Adamın gol diyo” da ki gol diyen hep bendim. Uzlaşmayı hep sevdim ama benim arkadaşlar hiç sevmedi. Yenilince oldum olası paparayı ben yedim ki müeyyidesi belliydi işlediğim kabahatin! -Kabahat miydi ki oğlum uzlaşmacı olmak?- akabinde oynanan mahalle maçında kaleye geçmekten mütevellitti. Zaten boş kaleye gol kaçıran hep ben olmuştum. Allahın sopası modern dünyaya kurban gitmişti sanırım. Şekil değiştirmişti, çocuklar mutlu olsun diye acayip cezalar veriyordu. Topluluk uğruna bireyi hasıraltı ediyordu. Boynumuz kıldan ince ya kabul ettim…
Hep dışardan baktım olan bitene, sadece gol sevinçlerine müdahil olmak yetiyordu. Az da olsa varıyordu çocuk aklım galibiyet hazzına. Az olsun öz olsun, aza kanaat getirmeyen çoğu bulamaz. Bu ve bunun gibi birçok atasözü sayabilirim. Neden? Farkında olmasa da minimalist bir annem var çünkü. İlkokulu 60 yaşında dışardan bitirmiş tipik bir Osmanlı kadını. Ben ve benim gibi 5–10 adamı sol cebinden çıkarabilecek kudrette. O da hep dışardan izledi olup biteni. Tam zamanında müdahil oldu ve çekildi. Dokundu sihirli parmaklarıyla ve çekildi. Yaş oldu 65 hala devam ediyor peri rolüne. Yani? Yani meşhur olmak istemiyordu hiç. Menajerlik daha uygundu ona. Gölgelemedi hiç, çelme de takmadı, yüceltti hep. Kriz zamanlarının aranılan mülki amiriydi. Sahaya indi sildi gözyaşlarını bebelerin, taytay yürüttü yeri geldi, olmadı itti arkasından yeter dedi artık sıkıldım, emekleme vakti değil yürümen koşman gerekiyor dedi. Biz emekledik, taytay yaptık, yürüdük, koştuk ama o hep perdenin arkasındaydı. Başımızı çevirip baktığımız zaman kırışıklarla dolu bir çift gözden başka görünen yoktu ona dair. Sevmedi şöhreti annem hiç. Sevemedi.
Gol kralı değişiyordu mütemadiyen. Her hafta başka bi’ cevval. “Ya sen?” demeyin hiç. Frontman olamadım ben, istedim, hayaller kurdum, futbola ait olmayan hayaller; Süperman oluyordum her gözlerimi kapatışımda. Kartal mezarlığına komşu apartmanın önünden Bağdat caddesine inen yolu düşlüyordum. Yokuşa meylediyordu yol zaman zaman. Topu kaçıyordu çocukların. Genellikle mahallenin ve bizim apartmanın güzel kızları koşuyordu topu yakalamak için. Tam caddeye varacağı sırada tutuyordu kız topu ama vızır vızırdı trafik. Aniden bir As 900 beliriyordu. Olağan haşmetiyle kıza doğru geliyordu. Tam çarpacakken ben çıkıyordum sahneye; Süpermen. Hop alıyordum kızı kucağıma, kurtarıyordum kamyondan. Kamyon da duruyordu belli bir süre sonra, nasıl oluyorsa artık? Tepede olduğum nadir zamanlar bunlardı; birkaç hayalden oluşan sahne önü esas oğlan mizanseni. Mutluydum gerçi. Kaçışın ta kendisiydi hayattan. Daha bacak kadar çocukken başlamıştım kaçmaya ama iyi hissediyorum kendimi, eğlenceli bir işti yaptığım. Büyüdük develerle yarışır oldu boyumuz ama ben hala stabilim, devam ediyorum inatla. Varsın olmasın umurumda değil.
Artık kader mi denir, ironinin sözlük anlamını doğrulayıcı nitelikte bir oyun mu ya da tamamen tesadüf mü bilmem ama ilginçtir sınıf arkadaşım, sıra arkadaşım, ev sahibinin güzel kızı ilk aşkım Pınar da daha on altısını göremeden böyle veda etti hayata. Garip, sürekli bir sınava tabi tutulmak gibi, sabır denemesi gibi, anlayabilmiş değilim.
20 toza toprağa bulanmış ayağı geniş açıdan takip ettim yıllarca. Bazen günü kurtardık akılda kalabilecek plonjonlarla ama yetersizdiler. Ekmeği yiyen hep golcülerdi. Önce garipsiyor insan ama sonra normalmiş gibi geliyor. Adam yetenekli kardeşim çakıyor golleri. Diziyor tespih misali. 33X3, 99…

Feridem, kal sen sonra gelirsin…

2009-01-28T22:44:00.000+02:00

Snıf snıf! Güzel kokular geliyor burnuma. Karanlık, göremiyorum. Kırçiçeği gibi çok daha aristokrat, elit bir havası var. Sanki özellikle belli bir zümre için açıyormuşçasına. Başımı döndürüyor, sarhoş gibiyim ama aynı zamanda ayık gibi. Çakırkeyfim diyecem gülecek herkes o olacak. Zifiri karanlık ama korkmuyorum. İlk kez karanlık korkutmuyor beni, şapkam olsa çıkarırdım; melon şapka.
Siyah-beyaz bir melodi geliyor az biraz kulağıma, ağıt gibi ama değil aynı zamanda. Gülümsetiyor, buruk biraz, iç geçirmeye müsait. Anlam veremiyorum. Biraz aydınlandı gibi etrafım. Yine de göremiyorum açık seçik her şeyi. Perde mi indi nedir gözlerime? Zamanıydı zaten, ihtiyarların gözlerine perde inip herkese “Sen mi geldin yavrum?” dedikleri periyoda girdim sanırım. Olsun varsın benim neyim eksik ki. Hem yanımda Feride var. O anlatır bana her şeyi. Sahi Feridem nerde? Bak şimdi canım sıkıldı. Niye yalnız bıraktı ki bu ihtiyar beni? Torun tombalak gelince unutuyor bizi. Sanki torunları vardı 60 yıl yanında, peh. Neyse hatırlar herhalde bi’ ara, ihtiyar tabi unutuyor.
Sanırım yavaş yavaş anlıyorum bu anlam veremediğim durumu. Şekiller belirginleşiyor, ağırdan satıyorlar kendilerini ama bana sökmez. Rüya gibi bi’ şey olsa gerek, yavaştan uyanıyorum,yani sanırım.
20 dakikadır aynı yerde yatıyorum. Hiç bana uygun değil. Kurt var benim kıçımda, sağa sola dönmeden duramam. Lakin 20 dakikadır stabilim. Felç mi indi lan yoksa? Aha tırsmaya başladım.
Terliyorum, yani en azından öyle hissediyorum. Stres altındayım. Felç riski canımı sıkıyor. Tamam belki yaşım felç için optimum düzeyde olabilir lakin çimler hala yeşil, dayanamam yataklara düşmeye. Ölürüm daha iyi. Feride nerde yahu? Nerdesin be kadın? Ömrümü yedi ander karı? Yok hayatım yok, şaka yaptım, bulamadım seni ondan da nerdesin be Feridem?
Feride demişken hakkını yemiyeyim hatunun. O olmasa tutunamazdım hayata, esaslı hatundur. Ormanda 10 katalizör gücündedir ki ben bunları aklımdan geçirirken yine katalizledi psişik karı. Seviyorum ulan seni! Allahsız. Ahhh! N’oluyor? Kim lan o? Birisinin vurup kaçtığına yemin edebilirim. Feride sen misin? Ne dedim ki ben şimdi? Hayır şiddete ne gerek var. Yakışıyor mu koca koca insanlara. Feride vuran sensen eğer kırdın kalbimi. Orda mısın? Feride nerdesin, ağlatıcan kocaman ihtiyarı…
Neyse çıkar bi’ yerden. Katalizör dedim, Feride dedim de nasıl katalize ediyor bu kadın beni? Şöyle ki; ben meğersem 20 dakikadır boşuna hareketsiz yatıyomuşum. Niye? Çünkü işkembeden hareket edeyim ben diyince olmuyor bu işler. Hareket için hareket gerek ki icraate geçtim bende Feridemin sayesinde. İstedim ve oynattım parmaklarımı. Çok da kolay oldu. Hıyarlığıma doymayayım. Feride love you, darling!
Hareket edebiliyordum hatta sanki o 100 kilo göbekli adam gitmiş yerine tüy siklet bi’ çocuk gelmiş. Sevdim bu işi. Ortalık iyice aydınlanmıştı artık. Kalkıp iyice bakmak istedim çevremde olan bitene, kalktım… Tahta hacimli bir şeyin üzerinde oturuyordum. Lakin ne olduğu pek ilgimi çekmedi. Müziğin sesi belirgindi artık. Doğru algılamıştım; ikili bir etkisi vardı. Hem melankolik hem de buruk da olsa gülümsetici cinsten, ortaya karışık çoban salatası gibi. Olsa da yesek. Ferideee! Nerdesin? Karnım acıktı. Bulayım bari Feridemi, salata yapsın. Çok ihmal etti beni.
Oturduğum tahtaya abandım, kalktım ayağa… Biraz uzun sürdü bu doğrulma işi. Kalktım, yürüdüm ama değişikti doğrusu. Yere değmiyordu ayaklarım. Rüya görüyordum sanırım hala. İyi de uyanıktım ki ben. Anlam veremiyorum. Garip! Müziğin sesi giderek yaklaşıyordu. Müzik mi bana, ben mi müziğe doğru yaklaşıyorum orasını bilmiyorum lakin hoşuma gidiyordu melodi. Dikkatimi dağıtmamam lazım, Feride belki beni bekliyordur. Hem karnımda acıktı. Havadaydım ama adım atabiliyordum. Altımda taaa aşağıda ufak siyah cisimcikler hareket ediyordu. Uzun bir çizgiyi andırıyorlardı. Sanki beraber hareket ediyorduk. Ben adım atıyordum onlar karşılık veriyordu. Onların adımını benim ki takip ediyordu. Gülümsedim, aklıma ortaokulda okulun bahçesinde ikişer ikişer yürüyen kızlar geldi. Biri sağ adımını atarsa diğeri de aynısını yapmak zorundaydı. Gizli bir armoni söz konusuydu, bilinç altına kazınmış. Sonra kendi halimi hatırladım; Bond çantamı, çizgilere basmamak için helak olan, bunu gören kızların ağzına her daim sakız olmuş ben. Ferideyle tanışmamıştım o sıralar. İyi ki tanışmamışım. Neme lazım ya erken bıksaydım ondan? Napardım onsuz ben? Nerdesin be Feride? Yıllar ne çabuk geçmişti. Ağlamak istedim, nıt(dille üst damağın arasından çıkan ses,bir nevi cık) serde erkeklik var ağlayamam. Orhan Veli geldi birden aklıma, Ezginin Günlüğü, Nazım, Ferideme adadığım şarkılar, seni düşünmek güzel şey Feridem. Salladım elimi, kovdum olmayan sinekleri. Feride böyle görmesin, şımarmasın. Huysuz ihtiyar oyununa devam etmeli. Yoksa nazım geçmiyor kadına. Salata istiyorum Feride. Nerdesin yahu kadın?
Müzik çok daha yaklaştı sanki. Yanımda hatta beynimin içinde çalıyorlarmış gibi. Baktım etrafıma arandım, tarandım. Bulmam lazım, kaldırdım kafamı bir de ne göreyim; benim gibi iki kişi daha var. İki karış yukardan takip ediyorlardı sanki beni. İkisi de birbirine benziyor. Pür-ü pak giyinmiş biri beyazlar içinde, diğeri deniz mavilerine bürünmüş denize vuran güneş misali gözümü alıyor. Kadın çizgileri vardı suratlarında, bu muhteşemlik bir erkeğe nasip olmamalıydı zaten. Sanırım anladım ne olduğunu, gerçekten rüya görüyordum. Melekti ki bunlar. Başka bir yaratık olmalarına imkan yoktu, bu kusursuzluğun örneği olamaz. Çok rüya görürdüm zati, bunlara bir diğeri eklendi sanırım. Maviler içinde ki solunda duran diğerine döndü, gülümsedi- ne güzel herkes mutlu diye geçti kafamdan. Sonra müzik değişti, itiraz edercesine bir hal aldı, sanki başka türlü bir şey olduğunu anlatmak istiyordu. Ayak diriyordu, yanılıyorsun diyordu. Anlam veremedim. Kafam karıştı. Sonra deniz mavisi olana takıldı gözlerim, elleriyle bazı hareketler yapıyordu. İşaret diliydi bu! Konuşamıyordu! Nasıl olur? Bir meleğin kusuru olur mu hiç? Ben bunları düşünürken ağzı kulaklarına vardı, işaret dilini kullanıp inatla bir şeyler anlatmaya çalışıyordu bana. Anlamamakta ki ısrarım ise sürüyordu. İyi de ben bu dilden anlamam ki. Bu sefer ikisi birden gülümsedi. Müziğin şiddeti arttı, ellerin dansı daha ritmik bir şekle büründü. Sanırım anlıyordum; ikisini birbirinden ayırıp anlamaya çalışmak yararsızdı. Bir bütün olarak düşünmem gerekiyordu, e düşündüm bende… Birkaç dakika sürmedi ki her şey yerli yerine oturdu. Anlatmak istediklerini anladım. Kelimeleri peşi sıra dizdiler, paragraflarca konuşmuşlardı. Ama ben özet geçicem: Yolculuktan bahsediyorlardı, çıkılması gereken bir yolculuk. Patika dediler, görülmesi gereken, görmen gereken yerler var dediler. Mutluluk, çok mutlu olacaksın dediler. Ne zaman? diye sordum. Güldüler, çok hem de, ne kadar sürdüğünü bilmiyorum ama ziyadesiyle hoşuma gitti. Ben de eşlik ettim onların kahkahalarına. Gerçi biri sadece gülümseyebiliyordu, kahkaha atma yetisi alınmıştı elinden. Diğeri ise gülünce müziğin şiddeti katlanıyordu, rahatsız etmiyordu. Bilakis katmerli bir hal alıyordu insanı kaplayan mutluluk. Yani kısacası kahkaha atabilen bir tek ben vardım. Ben bunları düşünürken iyice ayyuka çıktı kahkahaları. Sanırım benimle alay ediyorlardı. Olsun varsın, alay etsinler. Ben mutluyum ya gerisi boş. Ah bi’ de Feride yanımda olsa…
Uyandım, gülüyordum. Huyum değildir, uykuda güldüğüme şahit olduğunu sanmıyorum Feridenin. Neyse, rahat uyumuşum demek ki, oh mis. Karnım acıkmış, Ferideme bakındım. Karşımda durmuş bana bakıyordu. Konuşmadık, öylece ben ona baktım, o bana. Dakikalarca bakıştık. Garip bir huzur kapladı içimi, eminim aynı duygular Feridemi de sarmıştır, şükrettim Tanrıya. Sonra ayaklanmaya hazırlandım. Feride seslendi “ Elinde ki nedir, bey?” Yumruğumu sıkmışım yatarken ki huyum değildir. Garip bir gece olmuş doğrusu. Açtım, parmaklarım boğum boğum olmuş, kandan kıpkırmızı, patlıyacaklar sanki. Avucumun içindekine baktım, seçemedim önce, çapaklı gözlerim izin vermedi. İyice odakladım gözlerimi,belirdi nesne; sipsi. Parmak kadar sipsi avucumun içinde yatıyordu, terden ıslanmıştı. Güldüm elbette, yolculuk zamandı acaba? Feridem gelmesin ama bu sefer tamamen yalnız bıraksın beni. Kıyamam ki ben ona..

başka yer başka zaman

2008-05-08T23:10:00.000+03:00

..zamanın ve farklı coğrafyaların saçlarında ve dudaklarında bıraktığı buruklukla beraber tırmandım yokuşu. izmiri andırıyordu rüzgar ama değildi ona ait. daha yaşlı dul bir kadının nefesinden bozmaydı sanki. suratıma vuruyordu ki ilk kez sevişen bir delikanlı gibi soğuk terler boşalıyordu vücudumdan. ellerime baktım, tırnaklarım mosmor,titriyorlar. ilacın etkisi var mıydı, bilmiyorum. düşünmüyorum umrumda da değil artık kimyasalların karaciğerdeki tahribatı. yürüyorum, tırmanıyorum yokuşu...

yeditepe vardı şehirde,bunların en paçoz,en pasaklısına tırmanıyordum anahtar elimde. ayakkabım vuruyordu. yeni tamir ettirmiştim üstelik. 7 yama dikmişti hacı amca. pot duruyordu ama hoşuma gitmişti. bilemedim yokuş tırmanırken zorluk çıkaracağını. ağzımdan çıkan buharlar gözlüğüme vuruyordu. sorun değil hava soğuk ve yorucu.umrumda değil lakin.
is kokusu tepeye kadar varmış. yaktı boğazımı. yutkundum. başka yer ve başka zaman, arzulanan aidiyetsizlik. imkanı olmalıydı. zamanın elinden kurtulmak için çabalıyordum. değişmek için. hatalar, nefret, sevgisizlik için farklı şeyler sundum. nefes alabilmek için şans yaratmaktı arzum.

yolun sonu; dul kadın gitmiş yerini yeni yetme genç kız almıştı. farklı esiyordu burda rüzgar; daha sert, coşkulu, esmek, insanın suratını ısırmak için can atıyordu. gülümseyip dedemin atkısına iyice sarınmaktan başka yapacağım hiçbir şey yoktu.

atkıdan sekip suratıma çarpan nefesim hem boğuyor hem de buz kesmiş suratımı daha beter ısırıyordu. çıkardım elimi parkamın içinden. avucumdaki metal anahtar buz kesmişdi. mosmordu parmaklarım. umursamaddım.tüm şehir yatıyordu ayaklarımın altında, serilmişti tüm istanbul. sadece muhafazakar olan tarafı ama; gülmenin utanç olduğu coğrafya. avucumdaki anahtara tekrar baktım. gülemedim ama. istedim ama yapamadım.

bıraktım,kaydı avuçlarımın arasından boşluğa. bakmadım arkasından,istedim ama bakamadım.

başka yer başka zaman.

bir şansım olsun!

Kutu

2008-01-01T23:02:00.000+02:00

Kusmayı hiç bu kadar arzulamamıştım. İçimde ne var ne yok gitsin istiyorum; iç organlarım, kalbim, böbreğim, dalağım, ağırlık yapan ne varsa, bana ait yüzler, maskeler, içimi kim dolduruyorsa bıraksın,gitsin. Kuklamı yine ben oynatayım,dokunmasın kimse, çekmesin iskele-sancak, silkelemesin...

Ciddiyim,içimdeki civaya benzer ağırlık yok olup gitmeli, kör karanlığın albenisi gayet hoş, belki o zaman kısmen de olsa hissedebilirim rüzgarı. Aerodinamiği bilmek değil, yaşamak istiyorum. Kanatlanıp uçup,milimetrik hareketlere müdahil,sortilere sebep olmayı...

Şimdi ne varsa yok olsun bana dair, miligramlarla yaşamanın angaryasını kusup hafiflemek; neysem o olmak. Mütemadiyen dönmek, aynı anda hem mevlevi hem de sefa pezevengi olmak istiyorum. Azad edilmek vücud-u beşerden, parmak uçlarımda salınmak, yüzmek istiyorum. Sihirli lambam olsun, içinde minicik cinler ardınsıra sorsun üç dileğimi. Hep aynı cevabı vermeyi; " Tüm dileklerim gerçek olsa ya..." Burun kıvıran cinlere iki şamar patlatıp "Sus lan! Terbiyesiz, I am master of puppets" diyeyim, el pençe divan dursunlar otuz iki kısım tekmili birden. Dilek ve isteklerimi yerine getirmekiçin form uzatsınlar, bir diğeri dilek ve şikayet kutusunu taşısın, sadece ayakları gözüksün; yürüyen dilekler... İnceden patlatayım kahkahayı ama su koyvermeden, aşırıya kaçıp rencide etmemek lazım sebi-sübyanları. Birden yazı dili değişsin, saçma sapan bir hal alsın metin. "Kusmanın da uslubu mu olur?" serzenişlerine kulak kabartıp aynı zamanla serçe parmağım-lan mesh eder gibi tıkıyorum kulağımı ki duymamalı hiçbir şey. İlk dileğimi yazıyorum, yazarken de okuyorum dilekçenin muhteviyatını. Yukarıda ortada "Sihirli Lamba İstek ve Arzu Kontrol Departmanı Daire Başkanlığına" yazıyor. Gülüyorum, iki gün önce istifa mektubunu yazmış bir adam için ne kadar trajikomik bir tablodur tanık olduğum. Yalnız tanık değil, aslında tanık doğru nitelendirme değil. Müdahildim ben, birinci tekil?

İstek formu demiştim ama daha çok dilekçe formatı vardı kağıtta. Kağıtta değildi ya zaten yazdığım; parşömen ve papirüsden lakayıt bir kolaj. Yazdım... Kalem benim elime tutuşturulmuştu lakin yazan ben değildim, yani sanırım. Cinlerin en küçüğü ayaklarımın dibine uzanmış uyukluyordu, en azından öyle görünüyordu. Kimse uyurken gülümsemez ki. Ya bebekler?.. Ayaklarıma gözüm ilişti,çıplaktı. Çoraplarımı yastık yapmıştı ufaklık, tek eli sağ ayak başparmağımı çekiştiriyor, sol eliyle ise sanki bir şeyler karalıyordu. Sol elin raksına dikkat kesilince kimin katip olduğunu anladım. Dilek bana aitti ama bunu üst makamlara iletmek için gerekeni bana yaptırmıyorlardı. Güldüm, anlık rehavetin ardından ki Asım Can Gündüz'ü canlı izlemiş gibi şendim. Devam ettim yazmaya, aslında ufaklık devam etti. Kıkırdadı başlamadan önce, iki satır karaladı ki uyandı tavşan uykusundan. Bu sefer gülme sırası bendeydi, daha doğrusu kıkırdama. Taklit etmeye çalışıyordum lakin ince perdeden sesler sorun teşkil ediyordu keza ne eğitimim ne de yeteneğim vardı. Anladı sorunumuzu, gülümsedi ses çıkarmadan. Artık o beni taklit ediyordu, eşlik ettim. Birden etrafıma bakınma ihtiyacı hissettim ki yine kendi irademle alakası olmayan kararlar veriyordum, ufaklık yaptırıyordu, emindim. İrili ufaklı tüm cinler birbirini taklit ediyordu, ben de onları. O anda kim varsa orada -ki mekan kavramından bihaberdim- cin, peri, melek vs herkesin ağzı kulaklarına mandalla tutuşturulmuştu sanki. Küçük dilleri görebiliyordum; 1, 2, 4, 8, 15 en son 30'u gördüm ve pes ettim. Hem cinlerin küçük dili olur mu hiç? Peki benim saydığım neydi? Dikkat kesildim,baktım,göremedim. Canım sıkıldı,miyoptum ama kör değil. Elimi cebime attım, neden diye sormayın çünkü bilmiyorum, muhtemelen ufaklığın parmağı var keza hala sağ ayak başparmağımı çekiştiriyordu. Plastik,düzgün,kavisli... Çıkardım elimi cebimden; büyüteç. Bıraktı parmağımı ufaklık, gözlerini pörtletti, açtı ağzını sonuna kadar. "Al işte sana küçük dil" der gibi çemkirdi suratıma, mimikten soyutlayıp yaptı herşeyi. İçime oturdu, üzüldüm, uzattım büyüteci,baktım ta derinlere, buldum. Bir buçuk milimetre civarındaydı boyu,yere çömelmiş birini bekliyor gibi bir hali vardı ki muhtemelen o şahsiyet bendim sanırım. Yanında neredeyse boyu kadar bir kutu vardı. Times New Roman, bilmem kaç puntolu "Dilek ve Şikayet Kutusu" yazıyordu üstünde. Geldiğimi görünce telaşlandı, bir elini yere diğerini dizine atıp doğruldu, silkeledi üstünü. "Nerede kaldın yahu ihtiyar!" dedi. Demedi aslında, kaşlarında ki çatıklıktan anladım. Cevap veremedim,utandım. "Ben seni küçük dil sandım" diyemedim. "Ufaklığın ufaklığıyım ben" dedi,yani demedi de yine ben leb demeden leblebi beklentisini çıkarıverdim. Dört dörtlük;4/4... Sağına döndü, kutuyu iteklemeye başladı, önüme kadar sürükledi, doğruldu. Baktı suratıma, gülümsedi; "Al o vakit ilk dileğin, hayrını gör ihtiyar!" demedi. Aldım kutuyu, sağını solunu yokladım. Anahtarları üstünde ama kilitliydi. İnce ahşap bir işleme vardı üzerinde, sağ alt köşesine kelebek şekli verilmişti ama anlaşılmıyordu doğrusu. Post-modern ahşap işlemesine ilk kez tanık oluyordum. Kelebeğin işlendiği sağ alt köşeden dikey doğrultuda sarmaşıklar işlenmişti; dikensiz, zararsız. Sarmaşın sağından solundan leylaklar dökülüyordu. Su damlasını andırıyorlardı ama pek hoşuma gittiğini söyleyemem. Sarmaşığın filiz verdiği sağ üst köşede ise henüz kozasını tamamlamamış ezgin bir tırtıl işlenmişti. Tersten örmeye başlamıştı kozasını ki sıkışıp kalmış, U şeklini almıştı. İçin için kendini yiyor, debelenip,kurtulmaya çalışıyordu ama pek bi' faydasızdı çabası. Ömür boyu orada kalacaktı. Metamorfozu imkansızdı artık. İmkansızı düşlemek ne kadar yorar insanı? Samsa görse ne ah ederdi...

Kilidi açmaya niyetlendim, kavradım anahtarı lakin açmadım kutuyu. Saçma olan bir şey vardı ortada. Bir anahtara karşılık üç tane anahtarlık vardı. Anahtarlar yekpare birbirine bağlıydı; Eyfel ve Pisa Kulesi, İspanya Kralı Bilmem Kaçıncı Juan Carlos'un kellesinin bulunduğu kabartma. Tam tersi olmalıydı; üç anahtar, bir anahtarlık. Angaryadan amma da hoşlanıyordu bu ufak yaratıklar. Üzerinde durmadım, aslolan ben, benim dileğimdi. Son kez kelebeğe bir bakış attıktan sonra çevirdim anahtarı...

Ve açıldı kutu... Hafif bir aydınlanmanın peşi sıra gelen sınır çizgisi belirsiz karanlık... Çekindim lakin uzattım elimi karanlığa, önce hiç, sonra kağıda benzer bir cisim geldi elime, kavradım çektim dışarı. Açtım kıvrımlarını, saman kağıdıydı, yer yer deforme olmuştu ama yazı yeterince okunaklıydı,okudum; "Sihirli Lamba İstek ve Arzu Kontrol Departmanı Daire Başkanlığına" , güldüm. Kim bilir hangi "keşkecinin" dedim içimden. Tam buruşturup yere atıyordum ki zavallının dileği neymiş bi' bakayım dedim ya bakmaz olaydım. Okudum, dakikalarca okudum, defalarca okudum. Tanıdık cümlelerdi, her kelimesi, noktası, virgülü aşinaydı. Kelimelerin dizilişi, nokta ve virgüllerin lokasyonu, tanıdıktı hepsi, defalarca okumuştum sanki. Yazanın kim olduğunu ve ne zaman yazıldığını biliyordum. Birinci tekildim ki ben...

İlk şoku atlattıktan, kağıdı ütüleyip, dosyalıktan sonra attım elimi tekrar karanlığa,aradım,taradım bir süre. Buldum,bir tane de değildi üstelik. Diğer elimi de daldırdım karanlığa, avuçladım buruşuk kağıt toplarını, çektim kendi kıta sahanlığıma. Açtım, okudum, iç geçirdim, ağladım... Ütüleyip, dosyalamak; oldum olası kaçamadım angaryadan. Mütemadiyen tekrarladım aynı rutini, ütünün suyu bitti, gözyaşlarım buhar oldu kağıtlara. Sonsuz değillerdi lakin...

Gözlerim kurudu, şeffaf dosyalarm bitti ya ben de tükendim. Sağıma soluma bakındım, dosyaların arasında sıkışıp kalmışım. Önümde ki kutu ise iyice büyümüş, insan boyutlarını zorluyordu artık. Son kez daldırdım elimi, arandım, bulamadım. Yetmedi sağ elim de eşlik etti, arandım, hiç! Yoktu hiçbir şey. Çektim ellerimi, gözlerim kan çanağı oldu, ellerim mütemadiyen titremekte. Lanet saydım miligramlara. 500,750,1000... Tuttum nefesimi, ellerimin titremesi geçti bir süreliğine, sonra belirdi yaşlar gözümde, attım kendimi içeri...

Düşüyordum kör karanlığa demek isterdim lakin o klişe gerçekleşmedi. Gayet yürüyordum zifiri karanlıkta. Dördüncü boyuttan soyutlanmıştı sanırım kutu, ne kadar zaman orada kaldım ve yürüdüm, bilmiyorum. Bir süre sonra sağa yöneldim, sebebi derinden gelen mekanik bir sesti. Yürüdüm, kulak kabarttım. Deklanşör sesine benziyordu. Adımlarım hızlandı. Sarhoş değildim halbuki, hiç bu kadar hızlı yürüdüğümü hatırlamıyorum. Koşmaya çalıştım, vazgeçtim sonra; klişelerden cidden hazetmem. Zifiri karanlık kaybolmaya başladı, ince bir aydınlık hakim oldu kutuya, bakındım etrafa. Sonu görünmeyen bir koridordu yürüdüğüm -al buyur; klişe. Sağda solda harfler asılıydı duvarlara, düzensizdi lakin. Yürüdüm, ses mütemadiyen devam ediyordu ki deklanşör sesi olduğuna emindim. Bi' vakit sonra sol taraftaki harfler yokoluverdi ve yerini notalara bıraktı; minör, alçalan, yükselen seriler, anahtarlar vs. Gayrı ihtiyari sola yaklaştım, uzattım kıkırdağı, dinledim. Tanıdık bir ses yine tanıdık bir şarkı mırıldanıyordu. Çözemedim, iyice yanaşdım duvara, ince do'nun yanına demir attım kepçeyi ve dinledim. Evreka! Şarkının ne olduğunu ve neler anlattığını algılayabiliyordum lakin isimlendirmek, kelimlere dökmek imkansızdı. Yükseldim, yürümüyordum artık, parmak uçlarım bilmem kaç santim havada yüzüyordum adeta. Güldüm ama kısa sürdü bu gülümseme. Şarkının sadece tek kelimesi kalmıştı aklımda; " simplicity". Gülemedim, ağlamadım da, durdum öylece, bekledim... Sonra silkindim, yere inmeye çalıştım, olmadı. Bekledim dakikalarca. Nefes almak o kadar zordu ki, çarpıntım başladı; güm güm güm. Kalp çarpıntısı için ne lakayıt bir efekt. Ölmek üzeresin halbuki... Derken deklanşörün sesi sarstı bedenimi, ciğerlerim patlarcasına çektim havayı içime, alveoller bayram etmiştir.

Hala havadaydım, yere deymiyordu ayaklarım. Sol duvardan destek aldım, ittim kendimi boşluğa doğru. Fazla itmişim, sağ duvarda asılı M' ye tosladım. Fazla acı hissettiğimi söyleyemem lakin dikkatimin sağa meylettiği bir gerçek. Bu sefer seslerin kaynağı sağ duvardı. Yanaştım, kulağımı M' nin yanına soteledim ve dinledim. Sesler tanıdıktı elbette ama yine de bir gariplik vardı. İnsanı andırmıyordu konuşan, ne dediğini anlıyordum ama bunu nasıl yaptığım hakkında en ufak bir fikrim yok. Derken tüm söylenenler arasından sadece bir kelimeyi seçebildim; " elma" ve ardından taş zemini döverek uzaklaşan sekiz ayağın ritmik ve aceleci sesi. Halbuki konuşan yalnızdı...

Dikkatimi koridorun sonuna çeken yine deklanşörün mekanik sesi oldu. Bu sefer daha temkinli davranıp, duvardan kontrollüce destek alarak salınıverdim koridor boyunca ve bir an sonra havada adım atarken buldum kendimi. Deklanşörün sesi giderek daha yakından gelmeye başladı ve ben iyice hızlandım. Koridorda ışık vardı ama nedense etraf bir türlü siyah-beyaz fotoğraf atmosferinden kurtulamıyordu. Tanıdık gibiydi, aynı zamanda hayatımda ilk kez bakıyordum o kareye.

Son gelen ses çok yakından gelmişti ama ben devam ettim, yürüdüm. Yürüdüm ta ki ses arkamda kalana dek. Sol arkamdan geldi sonuncusu, döndüm ki bu kolay olmadı; malum insan her vakit astronot deneyimi yaşayamıyor. Devam ettim yürümeye, tekrar geldi aynı ses. Kaldırdım kafamı, baktım soldaki açıklığa. Es vermişti duvar, ses tekrar geldi, attım kendimi içeri. On metrekare var yoktu oda, bakındım sağa sola. Girişin tam karşısında tahta bir sandalyenin üzerinde oturmaktan ziyade dizlerini karnına çekip tünemiş, çenesi dizlerinde alttan alttan beni süzen ne çok yaşlı ne de çok genç bir kadın vardı ki önünde masada duran daktilo ile beraber arzuhalciye benziyordu. Nasıl? "Bu yaşta, üstelik kadın arzuhalci mi olur yahu?" dedim içimden, öyle ya arzuhalci dediğin emekli olur, dede olur. Duymuş, gülümsedi. "Geç kaldın yine" dedi, daha doğrusu konuşmadı ama ben anlarım. Cevap veremedim. Sustum, bakındım etrafa. Oda kitap ve taş plaklarla doluydu. Neredeyse hepsi mum eriyiklerine bulanmıştı. Tozlanmasınlar diye özellikle örtülmüştü sanki. "Çok güzel" diye iç geçirmiştim ki " Senin eserin..." dedi, anlayamadım. Üstelercesine bakışlarını sertleştirdi. Paragraflarca konuşmuştu iki saniye boyunca. Anladım... Neden orada olduğumu? Duvarların ne anlam içerdiğini? Es veren duvarları, o odanın benim için neler betimlediğini? Ve arzuhalcinin kim olduğunu?

Yaklaştım masaya, iki elini yumruk yapıp bana uzattı. Ellerinin ne ihtiva ettiğini biliyordum ama yapamadım, tutamadım ellerini, gözlerimi kapadım ve bekledim kaybolur umuduyla. Zaman? Çok mu önemi vardı ? Sonsuza kadar öyle kalabilirdim, yeter ki kaybolsun. Kendime getiren yine lanet deklanşördü. Açtım gözlerimi, ışığa alışmak biraz güç oldu. Karşımda öylece duruyordu, milim hareket etmemiş, konumunu değiştirmemişti. Tek değişiklik masanın önünde duran kağıtların artık ıslak olmasıydı ki ağlamıştı. Kötü hissettim kendimi. Kendini suçlarcasına bakıyordu bana, kafamı salladım "hayır, asla" demek istedim, olmadı. Daha da yaklaştım uzattım ellerimi, dokundum. Dokunur dokunmaz sendeledim. İlacımı almamıştım sanırım. Küfrettim, sövüp saydım kendime. Bakışları değişti, şevkat taşıyordu artık. Zayıflığımın farkına varmıştı ya korktuğum da buydu. Önemli değil gibilerinden salladım başımı, tekrar uzattım ellerimi. Elindeki buruşuk kağıdı turuşturdu, çok üzgünüm dercesine başını salladı. Aldım, kıvrımlarını düzelttim ve okudum; "...Bilmem Ne Daire Başkanlığına"

Konuşmak istedim, önce olmadı konuşturmadı beni. Sonra zorlanarak, sıtma vurmuş gibi titrercesine çıktı, döküldü kelimeler; " Bana bir şans tanı...", dört kelime, sadece dört kelimelik bir istek, ne kadar basit ve ne kadar zor. Öylece baktım zekanın somutlaşmış haline ve elbette ki konuşamadım. Elimi cebime attım ve mum eriyikleriyle kaplı cisimciği çıkardım; matruşkası içinde. Uzattım tuttum elini, ufak bir titreme nöbetinin ardından bıraktım avucuna ve uzaklaştım.

Yap-boz tamamlanmıştı artık. Elimde son buruşuk kağıt koşar adım çıktım, her yer ışık!.. Kilitledim kutuyu, anahtarları üstündeki aralıktan içeri attım. Yere düşüp çıkaracağı sesi bekledim, dua ettim uzaklaşıp, kaybolmasın diye. Sesi bekledim, ses yok! Kustum...

Dokulmekte...

2007-12-30T00:07:00.000+02:00

Hafızam balıklarla at başı. Bazen inme iner gibi birden ampul yanıyor, lakin kerhane lambası gibi kendine hayrı yok, fahişelere nasıl olsun…. Ellerim titriyor.… Yeminli dayıların bana bıraktıkları ve benim alışabildiğim en spekteküler zaaf...Saçlarım dökülüyor, çalışma masam, abimin mezarı misali yapraklardan görünmez olmuş. Sucu çocuðu çağırsam uzun sürer mi? Valporik asitle olan aşkım bitmeli, düzeyliydi belki 1000 civarı, "uzunsun " demişti anca paklar . Hâlbuki 500ünü kaldıramadı ki ufaklık…
Hep en küçük kalmayı istemiştim, kıpkırmızı bir kafayla ortalıkta koşturmak, babamın sigarasını ağzından alıp sobaya atmak akabinde futbolcu kartı sevdasına yanaktan ısırıp "baba,ellibinlira versene..." diye cümleleri ağzımda yayabilmek.olmadı...aaa miki işemiş akşam, kaç kere dedim yatarken çişini yap diye.yapardım çişimi, lakin anlamadınız ki be anne, farklı olmaktı arzum…
Farklılaştım, dökülüyorum…
2520000 mg...limit gider sonsuza!

DİYET(Son Nefes)

2007-12-29T23:49:00.005+02:00

Ayçiçeklerinin arasından sızıyordu güneş ki batmaya meyletmişti, derin bir nefesin ardından ufka baktı adam upuzun yolu kesti, nasıl bitecek diye düşündü, yorgundu üstelik. Ah bir bitse şu angarya. 2 yıldır görmemişti ailesini. Özlemişti aslında ama yol gözünde büyüdükçe büyüyordu. Güneş rahatsız etmiyordu artık, tatlı bir mayhoşluk hakim oldu üzerine, kafasını salladı, irkildi. Araba kullanırken tehlikeli olabilirdi bu rehavet. Yola baktı yılan gibi kıvrılıyordu önünde, annesini düşündü akabinde ise annesinin küçükken ona anlattığı "Yılanların öcü" filmi geldi aklına, güldü. Komikti çünkü; Kadir inanırın acayip Orta Anadolu aksanı takıldı aklına, tekrar güldü, sonra gözleri kapanır gibi oldu, başını salladı, kendine gelmesi gerekiyordu… Annesi kapının eşiğinde durmuş onu çağırıyordu, terlememesini, babasının elikulağında geleceğini söylüyordu... Ne babası diye düşündü, babamlar Aydında değil miydi?..

Uyandığında araba ağaca çarpmıştı, önemsizdi lakin. Uyumuştu, ne kadar bilinçsiz kaldığından bihaberdi, kurtulmaya başardı kolayca çıktı araçtan. Bakındı etrafına, yerde kanlar arasında yatan adamı gördü, irkildi birden, yaptığı şeyi düşündü- kısa sürdü lakin bu- bakındı etrafına arabaya atladığı gibi kökledi gazı tam yol devam etti. O yola devam ederken arkasından bakanı fark etmemişti, gülümsedi adam, üzerindeki tozu toprağı dövdü, mendilini çıkardı başını sildi, "Borçlandın bana" dedi ve yürümeye başladı...

Tarık Akan misali uzun ince bir yolda ilerlemekteydi, yabancının Taner Birsel olması da başlı başına kaygı vericiydi zaten. Fikrimin ince gülü gibi yolda kayıyordu adeta araba, sağ ön lastik üstündeki ezik hiç rahatsız etmiyordu. Evet görünüşü biraz kötü olabilir ama yılan gibiydi araba işte kıvrılıyordu yollarda, sarı Mercedes misali… Eve vardığında annesi karşıladı, fark etmişti bir sorun olduğunu, sezmişti, Ne annesi sordu ne olduğunu ne de o anlattı. Babası da anlamıştı bir şeylerin ters gittiğini ama önce temiz bir azar çekmesi lazımdı oğluna; nerdeydi 2 yıldır? Ana babasını hiç mi özlemiyordu? Babasının sesi o kadar puslu geliyordu ki kulağa her göğsü inip kalktığında derin, son bir nefes alıyordu sanki… Fazla durulmadı üstünde oğlanın halinin kötülüğünden, erken yatıldı, köy yeriydi orası, sabahı akşamı belliydi, ezanla kalkıp ezanla yatılırdı.
Zifiri karanlık, elektrik direkleri kerhane lambalarını anımsatıyordu, kendisine hayrı yoktu ki başkasına olsun, tek eksiği renksiz oluşuydu o da olsa, Zürafa'dan farkı kalmıcaktı köyün. Güldü düşündüklerine, derin bir nefes çekti ve uykuya daldı, ama yanlış zamandı uyku için. Uyumamalıydı, bugün olmaz, bir kazaya sebep olmuştu, belki de bir ölüme. Ne kadar insafsız olduğundan dem vurdu kendi kendine, ikiyüzlülük yapıyordu aslında, bi' nevi diyet ödüyordu. Kendine kızarak üstesinden geleceğini zannediyordu. Yanıldığını o da biliyordu ama itiraf edemiyordu kendine. Ta ki yanılgının kendisi pencerenin kenarında ki somyada şekil bulana değin.

...İrkildi, odasında bir yabancı hem de bu saatte, önce babası sanmıştı, sonra komşu dayı… Saçma olduğunu düşünüp kafasını salladı, gözlerini ovuşturdu. Hala ordaydı, kanlı canlı, dışarı bakıyordu. “Kerhane lambasına benzemiyor mu sence de? Zaten hepsi birbirine benzer, loş ışık hafif titrer ki fahişelerin kusurları daha az belli olsun” dedi. Yabancı hala dışarı bakıyordu, istifini bozmadan ekledi “Aslına bakarsan ezanla yatıp kalkmak hem insanın işine geliyor hem de gücüne gidiyor, ama şimdilik bu konuya gireceğimi sanmıyorum…” yabancı konuşurken gıkını çıkartamamıştı, garip ama rahatsızlık da duymamıştı onun varlığından, sadece dinlemişti. Kim olduğunu merak ediyor ama soru sormaya cesaret edemiyordu. Onun yerine yabancı bu merakını giderdi “Borçlusun bana… Bugün, yapmaman gerekeni yaptın ve bana borçlandın…”İşte o anda şimşekler çakıverdi aniden, anlamıştı kim olduğunu, birden kuruyuverdi boğazı, konuşmak o kadar zor hale gelmişti ki karabasan misali kelimeler tıkıyor, mengene gibi sıkıyordu gırtlağını. "Ama..." diyebildi sadece, başka bir kelime çıkmadı ağzından zaten yabancı da pek konuşturmaya meyilli değildi onu.”Borçlusun bana, diyeti ödemen gerek…” Mengene gitgide daralıyordu,ellerini boğazına sardı,açmaya çalıştı,nafile yere tırmalıyordu boğazını, köpek dövüşlerinde can çekişen mahluklara benziyordu; aciz.... Bir damla gözyaşı döküldü,süzüldü yanağına doğru,dudaklarına değdi,irkildi birden “sen..”dedi,bulmuştu kurtuluşu,dökülüvermişti ağzından kelimler “sen O’sun…Kim olduğunu biliyorum, imkansız...”kafasını salladı deliler gibi,tırnaklarını daha da batırdı boğazına,mengene açılıyordu yavaş yavaş,iyice batırdı tırnakları,kanlar süzülmeye başladı,içliği sırılsıklam olmuştu,kanla terin karışımı çok rahatsız ediyordu ki birden çırılçıplak olmayı diledi. Sıtma vurdu aniden vücuduna, irkildi…Yabancı tüm bunları hesaba katmamıştı, hâlbuki kolay bir iş almıştı, borcu tahsil edip, başka tahsilâtlar için bekleyecekti, milyonlarca vardı sırada daha, ama zamanını çalmıştı bu oğlan, sıkı çıkmıştı, gözyaşı her şeyi bozmuştu, tüm planlarını…”Borçlusun bana, diyet ödemen gerek…” tekrar tekrar aynı şeyi söylüyordu, 4.tekrarda anca anlayabildi yabancının kim olduğunu; bugün çarptığı bir insan değildi aslında, kanatları yoktu ama kim olduğunu biliyordu, iyi de bir insan nasıl olurda kutlu yaratıklara zarar verebilir… Düşündü çıkamadı içinden işin, yabancıya baktı, cesaretini toplamıştı artık, boğazı kurumuyordu, atıldı aniden “Nasıl olur? Bu imkânsız, nasıl sana zarar verebilirim ki? Kutlusun sen, ama gördüm yüzün kan içindeydi, kıpırdamıyordun, nasıl?” kafasını salladı, özrünün kabahatiyle oynadığı oyunu anlayıp sustu, iç çekip ağlamaya başladı, astım nöbeti geçiriyordu sanki… “Borçlandın bana,diyeti ödeyeceksin..” yabancının sesindeki tını değişince “ah” etti oğlan,anlamıştı artık borcunu ödemesi gerekiyordu… İste korktuğu başına gelmişti yabancının, yapmaması gerekeni yapmıştı oğlan, ikinci bir şans istemeyip, kaderine razı olmuştu, bu da gayrı ihtiyari ikinci bir şansı doğurmuştu, bazen anlayamıyordu rabbini, neden böyle bir emir vermişti ki, milyarlarca mahlûkat vardı, neden ikinci bir şans gerekliydi… İrkildi yabancı, sıtma nöbeti onu vurdu şimdi de, mesajı almıştı, buyrukların üzerinde kafa yormak onun haddi değildi, işini yapmak zorundaydı, tövbe edercesine gökyüzüne baktı… “Borçlandın bana, diyet ödenmeli” dedi yabancı, sesin tınısı tekrar değişmişti, daha uysaldı bu kez.”Ama amorti sana vurdu” dedi ve güldü…”Bu da demek oluyor ki ikinci bir hakkın var” kafasını sokak lambasına doğru çevirdi, eliyle ufak bir hareket yaptı ışık daha canlıydı sanki yaşamın ışığı gibi içten, tok, gür geliyordu artık…”Tek bir şansın var ki bu sefer dönüşü yok, ya yapacaksın ya diyeti ödeyeceksin… Seçim senin..." dedi ve devam etti "hayatını sana feda edebilecek birini bulursan, bu fedakârlığı istersen, isteyebilirsen, tekrar geleceksin dünyaya, aynı yerden devam edeceksin, hiçbir şey yokmuş gibi devam edeceksin, soru yok, cevap yok, sadece seçenekler var önünde, seçim senin…” Konuşmayı kestiğinde, oğlan idrak edememişti olan biteni, duvara bakıyordu, örümcek ağında çırpınıp duran sineğe kaymıştı gözü, kurtulamıyordu aptal yaratık, nasıl kurtulabilirdi ki? Bir elin çekip çıkarması lazımdı onu. Kutsal bir elin, Maradona geldi aklına birden, güldü, şu durumda bunu düşünmesine inanamıyordu… Gözü seğirmeye başladı, neler olduğunun, başındaki belanın farkına varınca döndü, pencerenin önündeki somyaya baktı, sokak lambasından gelen titrek ışık vuruyordu üstüne..Yalnızdı artık, kimse yoktu, soru yok,cevabı yok...

...Ayçiçeklerinin arasından sızıyordu güneş ki batmaya meyletmişti, derin bir nefesin ardından ufka baktı adam upuzun yolu kesti, nasıl bitecek diye düşündü, yorgundu üstelik. Ah bir bitse, angarya gibi geliyordu. 2 yıldır görmemişti ailesini özlemişti aslında ama yol gözünde büyüdükçe büyüyordu. Güneş rahatsız etmiyordu artık, tatlı bir mayhoşluk hakim oldu üzerine, kafasını salladı, irkildi. Araba kullanırken tehlikeli olabilirdi bu rehavet. Yola baktı yılan gibi kıvrılıyordu önünde, annesini düşündü akabinde ise annesinin küçükken anlattığı yılanların öcü’nü, güldü. Komikti çünkü; kadir inanırın acayip orta Anadolu aksanı takıldı aklına, tekrar güldü, sonra gözleri kapanır gibi oldu, başını salladı, kendine gelmesi gerekiyordu… Annesi kapının eşiğinde durmuş onu çağırıyordu, terlememesini, babasının evde olacağından söz ediyordu. Ne babası diye düşündü, babamlar Aydında değil miydi?..

Güneş odaya sızarken,sarhoş bir horoz vakitsiz ötmekle meşguldü. Terlemişti,gazetelerde gece terlemesinin sebebi lenfoma olabilir yazıyordu,geçen gün okumuştu,tedirginliği daha da artttı,hastalık hastası olan bünyesi bir vurgunu daha atlatamazdı muhtemelen..Gözlerini ovuşturdu,kalktı, gerindi,sırt kemikleri çatırdadı, orta çağ işkenceleri misali inletti odayı. Eşikten geçti,dışarı çıktı,bastı tulumbanın koluna “vıyk vıyk”layan tulumbanın sesi komiğine gitti güldü,çok olmuştu bu sesi unutalı.Şoruldadı birden, döküldü,eğildi avuçlarına aldı suyu,o anda sirin arkasına baktı yabancı oradaydı,panikledi geriye doğru sendeledi, nefesi kesildi. Etrafına baktı,konuşamıyordu,bağırmak istedi,çıkmıyordu kelimeler,mengeneyi düşündü,tanrım yine mi? diye iç geçirdi… Tekrar bakındı etrafına solunda güneş yükseliyordu, gözleri tahammül edemedi buna kıstı kapattı, ışıkta yoktu artık, arkasını döndü güneşe, sağına döndü, cesaretini topladı açtı gözlerini daha kuvvetliydi ışık ama rahatsız etmiyordu, anlamadı ilk önceleri, odakladı gözlerini, dikkat kesildi, annesi oradaydı karşısında durmuş gülümsüyordu ona. Işıkla taçlanmıştı etrafı, gülümsüyordu, sonra bastı kahkahayı, katıldı akabinde “kıh kıh” diye ses çıkartıyordu hanımcağız, adile naşitin kopyasıydı sanki…Birden havanın akciğerlerine dolmasına izin verdi,patlayacaktı sanki tüm vücudu, mengene boşalmıştı “anne..” diye inledi. Işıktan taç daha da kuvvetlendi, ama tahammül etmek daha da kolaylaştı, lakin o gülüş kayboldu, anlamıştı annesi, bir gariplik vardı. Cesaret edemedi ama tekrar gülümsedi, yanındaki iskemleyi gösterdi, kafasıyla oturmasını işaret etti. Koşarcasına gitti, kendi yürüyordu ama ruhu koşuyordu adeta, sarılmak ağlamak istedi, yapamadı, oturdu yanına, başladılar önlerinde uzayıp giden yolu izlemeye… Yılan gibiydi, ikisinde aklına yılanların öcü geldi, eş zamanlı olarak güldüler, kıh kıh’ladı yine anne, kadir inanır komik adamdı vesselam, oğlan döndü annesine, güldü, başını kucağına koydu, yere doğru kaydı bakışları, bok böceğini sırtlamış götüren karıncaya takıldı gözleri, güldü, hemen sonra bir damla yaş süzüldü gözünden…

İki gün geçmişti aradan, kimsecikler yoktu ortalıkta, ne gelen vardı,ne giden,yabancıdan eser yoktu…Cesaretlenmişti oğlan belki bırakmıştır peşimi diye düşündü,inanmak istedi... Onikiye geliyordu saat gitme vakti gelmişti, ertesi gün iş vardı ki yetişmek başlı başına bir sorundu zaten. Annesi bir köşede elişi yapıyordu geldiğinden beri ilk kez yüzü asılmıştı, ama o taç yok mu? hiç kaybolmamıştı etrafından, biricik oğlu gidiyordu bugün, kim bilir ne zaman gelirdi bir daha? Olsun o mutlu mesut olsun, sağlığı sıhhati yerinde olsun, gerisi mühim değildi, Allah’a onun canını oğluna bağışlaması için defalarca dua etmişti, ömrüne ömür katsın rabbim diye bakmıştı gök kubbeye defalarca…

Vakit gelmiş, Abbas yolcuydu artık, vedalaştı son kez öptü ikisinin elini, uzun uzun baktı ikisine de, birden aklına yabancı takıldı, sanki kapı eşiğinde durmuş onlara bakıyordu, gülümsüyordu sinsi sinsi, kafasını salladı, silkindi birden. Annesi gülüyordu yine, ağlamıyordu, garipsedi bu durumu, pek düşünmedi, durmadı üstünde. Babası ağlamaklıydı, habire tavuklara kızıyordu, yine sıçmışlardı her tarafa, oğluna bakmamak için zor tuttu kendini, sağına döndü, iki tavuk kovaladı, bu aradan istifade gözlerini sildi, döndü oğluna kızmaya başladı “Bir daha bu kadar erken gelme, araya 3–5 sene koy öle gel tamam mı?" iki tavuk daha nasibini aldı "Gaybanalar sıçtılar yine her yere..." ”Güldü oğlan,geldiğinden beri kaçıncı kez oynuyorlardı bu oyunu acaba merak etti. Döndü arabasına doğru yollandı, Ezilmiş yere takıldı gözleri, artık ezik değildi, şaşırdı, nasıl olur? diye geçirdi içinden, sonra son birkaç günde olanları düşününce ne kadar saçma sapan düşündüğüne kanaat getirdi. Arabanın kapısını açtı, tam giriyordu ki son kez kaldırdı kafasını baktı el salladı annesine, babası tavuklarla meşguldü. Aniden irkildi, ışıktan taç artık babasının da etrafını sarmıştı, tavuklara kızdıkça daha da bir parlıyordu… Güneş gözlükleri ıslandı aniden, çıkarmadı ama kirpiklerini kırptıkça silecek misali temizleniyordu gözlükler… Bindi arabaya, gaza bastı, çevirdi arabanın burnunu hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı, ağladıkça gazı köklüyordu, diyet vakti gelmişti… Anne hala gülüyordu, maşrapada ki suyu döktü, gülümseme kaybolmadı lakin dudaklarından, iskemleye oturdu, başladı oğlunu seyretmeye, yol uzundu, yılan gibi kıvrılıyordu, yılanların öcü geldi aklına, kıh kıh’lamaya başladı yine, tavuklarla savaşını sonlandıran baba da oturdu yanına, güneş parlıyordu tepelerinde ama onlar kadar değil, alev alevdiler sanki. “Rabbim benim ömrümü ona bağışlasın, bey!” bir damla aktı dudaklarına, tuzlu bi tat bıraktı ağzında, gülümsedi… “Âmin, hanım âmin!” sildi gözlerini, hıçkırmıştı sanki kendi bile fark etmedi ama yaşlar süzülüyordu oluk oluk…

...Ayçiçeklerinin arasından sızıyordu güneş ki batmaya meyletmişti, derin bir nefesin ardından ufka baktı adam upuzun yolu kesti, nasıl bitecek diye düşündü, yorgundu üstelik. Ah bir bitse, angarya gibi geliyordu. 2 yıldır görmemişti ailesini özlemişti aslında ama yol gözünde büyüdükçe büyüyordu. Güneş rahatsız etmiyordu artık, tatlı bir mayhoşluk hakim oldu üzerine, kafasını salladı, irkildi. Araba kullanırken tehlikeli olabilirdi bu rehavet. Yola baktı yılan gibi kıvrılıyordu önünde, annesini düşündü akabinde ise annesinin küçükken anlattığı yılanların öcü’nü, güldü. Komikti çünkü; kadir inanırın acayip orta Anadolu aksanı takıldı aklına, tekrar güldü, sonra gözleri kapanır gibi oldu, başını salladı, kendine gelmesi gerekiyordu… Annesi kapının eşiğinde durmuş onu çağırıyordu, terlememesini, babasının evde olacağından söz ediyordu. Ne babası diye düşündü, babamlar Aydında değil miydi?..
Tüm bunları düşünürken ne uyuyordu, ne de dalıp gitmişti, bilinci yerindeydi, gülüyordu annesini taklit ediyordu, babasının tavukları geliyordu aklına, kadir inanırda komik adamdı vesselam, kıh kıh’lıyordu.. Gazı kökleyip kahkahalar atıyordu,kadir inanır da komik adamdı vesselam...Kahkahalar kıvrılan yolda beliren siluetle son buldu, kim olduğunu biliyordu,artık uyku yoktu, dikkatsizlik vs hepsini hasır altı edip durdurdu arabayı.Dikildi yabancının karşısına,diyet ödenmeliydi. Seçenekler vardı ama tercih yapabilecek durumu yoktu, nasıl isterdi anne babasından canlarını feda etmesini, o kadar aşağılık olamazdı, deli dumrulu düşündü, aynı durum lan! dedi, kahkaha atmaya başladı, bir süre sonra kahkahalar kıh kıh’ lara döndü… Yabancı son verdi kahkahalara “Evet dedi post-modern deli dumrulsun,hem tarih tekerrürden ibaret değil midir ki? İronik...Kelime buydu sanırım, evet oldukça ironik, medeniyet "hastası" değil mi bu kelimenin?” güldü ve devam etti “Borçlandın bana,diyet ödenmeli…” Güldü oğlan. “Hazırım, benim canımı alacaksın”dedi… “Borçlandın bana, diyet ödenmeli…” yabancı, takılmış plağı oynuyordu adeta, sürekli aynı kelimeler “Borçlandın bana, diyet ödenmeli…” Siniri bozuluyordu oğlanın, kaybedeceği ne kalmıştı ki artık “Yeter! Diyet ödenecek” diye atıldı…Yabancının gözleri parladı aniden, güneşin ışıkları gelmez oldu bir süre, yabancının boyu devasa boyutlara ulaştı, gülümsemeye başladı, günebakanlar nereye döneceklerini şaşırmış serseri mayın misali savruluyorlardı, toz toprak iç içeydi, oğlan korkmuyordu lakin, bilinmez gelecekti elbet, sadece acısız olmasını umuyordu. O toz toprak içinde yabancıyı aradı gözleri, buldu sonunda, yabancı da dikmiş gözlerini ona bakıyordu. Karşısındaki yabancı değildi lakin, başka birisi vardı orada, kutlu, devasa bir kütle, birden kanatlar beliriverdi, ve evet bir meleğe dair asıl işaret şimdi belirdi diye geçirdi içinden. Meleğin gözlerine dikkat kesildi, çeşitli siluetler beliriyordu ardın sıra, kimileri tanıdık geliyor, insani biçimleri andırıyor, kimileri ise sanki bu dünyadan değilmiş gibi geliyordu. İyice dikkat kesildi, aniden irkildi; bir ev, iki iskemle, iki insana ait şekil belirdi gözlerinde meleğin, kıvrılan yola bakıyorlardı, gülüyordu kısa boylu olan, uzun olanı ise ağlıyordu hıçkıra hıçkıra, birden sağına dönüp tavuklara kışt diyordu, ayağa kalkıp kovalamak istiyordu ama kalkamadı, kısa olan elinden yakalayıverdi, tuttu sımsıkı, bırakmadı. Üstelemedi diğeri, kabullenmişti durumu. Yola baktılar beraberce, biri kahkahalar atıyor diğeri hıçkırıyordu. İkisinin de etrafı ışıklarla çevriliydi, taçlanmış bekliyorlardı. Derken yabancı bir siluet belirdi arkalarında, ellerini ikisininde omzuna koydu “Hadi…” dedi, uzun olan çıkıştı “Niye geç kaldın? Hiç kimse umursamıyor bizi, yaşlılara hürmet hiç yok hiç. Kışşt! Gaybana anderler sizi sıçtınız her tarafa…”. Yabancı gülümsedi “Kusuruma bakmayın, hep geç kalırım ben zaten, affet beni amcacım…”.Kısa olan konuşmadı, gülümsedi sadece, kadir inanır komik adamdı vesselam…
Soluğu kesildi oğlanın anlamıştı her şeyi diyet ödenmişti, mengene yoktu bu sefer ama yine de nefes alamıyordu, tırnaklarını boğazına geçirdi, kazımaya başladı,terle kan birleşti,sırılsıklam oldu gömleği,ah bir gömleği çıkartabilseydi…

...Ayçiçeklerinin arasından sızıyordu güneş ki batmaya meyletmişti, derin bir nefesin ardından ufka baktı adam, upuzun yolu kesti, nasıl bitecek diye düşündü, yorgundu üstelik. Ah bir bitse, angarya gibi geliyordu. 2 yıldır görmemişti ailesini özlemişti aslında ama yol gözünde büyüdükçe büyüyordu. Güneş rahatsız etmiyordu artık, tatlı bir mayhoşluk hakim oldu üzerine, kafasını salladı, irkildi. Araba kullanırken tehlikeli olabilirdi bu rehavet. Yola baktı yılan gibi kıvrılıyordu önünde, annesini düşündü, akabinde ise annesinin küçükken anlattığı yılanların öcü’nü, güldü. Komikti çünkü; kadir inanırın acayip orta Anadolu aksanı takıldı aklına, tekrar güldü, sonra gözleri kapanır gibi oldu, başını salladı, kendine gelmesi gerekiyordu… Annesi kapının eşiğinde durmuş onu çağırıyordu, terlememesini, babasının evde olacağından söz ediyordu. Ne babası diye düşündü, babamlar Aydında değil miydi?.. Uyandı güneş tam da gözlerinin içine işliyordu, sağa bir ağacın altına çekmişti arabayı, ne kadar zamandır uyuduğunu tahmin etmeye çalıştı. Vazgeçti sonra, yarın iş vardı, yetişmesi gerekiyordu… Kontağı çevirdi, bastı gaza, tam yola çıkıyordu ki gelen cep telefonuyla irkildi, nefesi kesildi nedenini anlamaya çalışırken, aniden boğazı kurudu, yutkunamaz oldu, tükürüğünü yuttu. Silkindi gözlerini ovuşturdu. Telefon hala çalıyordu, ekrana baktı kimin aradığını anlamak için telefonu uzaklaştırdı gözlerinden… Arayan köyün muhtarıydı…